WERELDKAMPIOEN
Kimi…..gefeliciteerd!!!!!!! Ferrari…..gefeliciteerd!!!!!!
Eindelijk is het dan zover, the Iceman is wereldkampioen, en hoe! Op een fabelachtige wijze gewonnen, het complete Mercedes-team, met s’werelds beste rooky ooit, en tweevoudig wereldkampioen Alonso de miepert, TOTALI GEDESULIOSIANEERTI het snot in de ogen gereden! HAHAHA, eigen schuld, dikke bult, tel je verlies, droog je tranen, pak jezelf op en ga door. Met Louis Hamilton? Ja, absoluut, wat een wereldklasse! Met Alslonzo? Nou nee, want dat is net een klein kind dat zich achtergesteld voelt omdat hij het kleinste stukje taart heeft gekregen op de verjaardag van een van zijn vriendjes.
Even een kanttekening bij deze opmerking: mcLaren…..bedankt voor het verneuken van een man die de formule 1 binnenkwam als een rooky met ballen en een eigen mening. Dank aan jullie voor het kneden en vormen van een glansrijke ontiegelijk hard autorijdende persoonlijkheid tot een klagende, zeurende, saaie paspop van een zilveren race overall, die nog steeds ontiegelijk hard kan autorijden! Pak snel je biezen daar, en vlucht terug naar Flavio, beste Alonso, en laat ons nog jaren genieten van de glansrijke coureur die je eens was, voordat je bij de valsspelertjes terecht kwam!
Dames en heren, ga er maar eens lekker voor zitten, want als u het mij vraagt, volgend jaar wordt nog mooier! Kijk maar even mee… Kimi en Massa in de Ferrari, Hamilton en Button in de mcLaren, Alonso en Bourdais in de Renault, Kubica en Doornbos in de BMW, etc, etc….sowieso al acht kanshebbers op de wereldtitel!
Mijn mening, nu ik toch zo bezig ben? Een gevecht der gladiatoren tot in de laatste race met uiteindelijke winnaar, the one and only Iceman! Puur en alleen omdat ik denk dat Ferrari zich wel een tweede keer bedenkt om papieren te laten slingeren, en weer de beste auto hebben!
Dit gezegd hebbende kan ik alleen nog maar iedereen een fantastisch F1 2008 jaar wensen. En laten we een ding niet vergeten….het draait om de spanning, het draait om de sport, en als het aankomend jaar weer net zo spannend wordt, dan teken ik ervoor. Vriendelijke groet, een F1 fanaat….
Tijn
vrijdag 21 december 2007
dinsdag 20 november 2007
WALTER
Wie, wat, hoe, wanneer, en waarom? Begrijpen, weten, beleven….Het gevoel, de passie, de warmte komt je tegemoet. De klasse, de techniek, het vernuft, alles dringt door tot onder je vingernagels. Haren over je gehele lijf springen recht overeind, en beleven hun eigen euforie.Je maag begint spontaan rondjes te draaien, net een kat die spinnend geniet van een heerlijke ochtendzon. Gehoorgangen worden gestreeld, ten einde weg te kwijlen bij zo iets prachtigs en indringends. Tot op je botten genot. Je mond ontvouwd zich tot een prachtige glimlach welke je niet kunt, en niet meer wilt, onderdrukken.
Een keer live mee mogen maken en je bent verkocht. Weken later trillen bij de eerste gedachtegang de geluidsgolven weer door je gehele lijf. Impulsief sluit je jou ogen, en je staat er weer.
Het is er warm en donker, er hangt een beetje rokerige lucht, podiumverlichting straalt je tegemoet, een flinke scheut bier achter je kiezen, fijne mensen om je heen, die allemaal voor een enkel ding bij elkaar gekropen zijn. Hij en zijn gitaar, samengeklonken tot een super geoliede machine. Zijn mede bandleden hetzelfde verhaal, rechtstreeks vanuit de wieg, dat plectrum in de klauwen, die drumstokken in die grijpgrage handjes, zijn kleine vingertjes al zwervende over toetsen. Dames en heren, mocht u het nu nog niet beseffen over wie ik het hier nu heb, let dan goed op, en mocht u ooit de kans krijgen hem live te bewonderen, grijp deze dan. Bij de eerste klanken uit zijn gitaar is de toon al gezet voor een heerlijk avondje genieten.
Vanaf dat moment is er geen enkele weg meer terug, en je wordt gevangen in de enorme vloed van heerlijke klanken die over je uitgestort wordt. Je lijf deint automatisch mee op het strakke ritme, je sluit je ogen en opent ze weer, en nee, je droomt niet. Wat je denkt te horen klopt niet met wat je ziet, maar je weet gewoon dat het klopt. Al klinkt het alsof er acht man op het podium staan, het zijn er toch echt maar vier. Perfectionisme verheven tot kunst. Een brok dynamiek beukt je tegemoet en je slaakt een kreet van genot, pure adrenaline die je lijf uit moet. Met alle respect, pak maar in met je gehele top 40, want alles verbleekt bij wat er hier op het podium gebeurt. Dit is blues tot in zijn puurste vorm.
Hij speelde al met de grootste der aarde, maar heft zichzelf vanavond op tot de oppergod der aarde. Deze man speelt geen gitaar, deze man ademt gitaar, uit elke porie van zijn lichaam haalt hij de tonen die jou raken. Vliegensvlug en loepzuiver, rechtstreeks je hersenpan binnen, vlijmscherp, teder zacht. Je moet nu wel, je kunt niet anders meer, er is geen weg terug….. Je laat jezelf gaan, mee op die reis, alsof je zelf in die gitaar zit, zo intens, shit…. Als dit de hemel is… Dan wordt je losgerukt uit je gedachten, de hel breekt los, een applaus, kreten, fluiten, yeahyeahyeah!!!! Jezus! Iedereen is uitzinnig, en je houdt je niet langer in. Met dezelfde grijns op je gezicht als bij aanvang van het nummer, ram je jou handen op elkaar en schreeuw je het uit!
Je staat er weer, bij Walter Trout, en geniet!!!
Rammelrammelrammel….. de ouwe koeienbel aan de deur van je winkel trekt je uit je gedachten en pleurt je met een smak weer terug in de werkelijkheid.”Uhhhhhh, verkoopt u ook flatt heads?”
16-11-2007 Groeten van een bekeerde, Tijn
Wie, wat, hoe, wanneer, en waarom? Begrijpen, weten, beleven….Het gevoel, de passie, de warmte komt je tegemoet. De klasse, de techniek, het vernuft, alles dringt door tot onder je vingernagels. Haren over je gehele lijf springen recht overeind, en beleven hun eigen euforie.Je maag begint spontaan rondjes te draaien, net een kat die spinnend geniet van een heerlijke ochtendzon. Gehoorgangen worden gestreeld, ten einde weg te kwijlen bij zo iets prachtigs en indringends. Tot op je botten genot. Je mond ontvouwd zich tot een prachtige glimlach welke je niet kunt, en niet meer wilt, onderdrukken.
Een keer live mee mogen maken en je bent verkocht. Weken later trillen bij de eerste gedachtegang de geluidsgolven weer door je gehele lijf. Impulsief sluit je jou ogen, en je staat er weer.
Het is er warm en donker, er hangt een beetje rokerige lucht, podiumverlichting straalt je tegemoet, een flinke scheut bier achter je kiezen, fijne mensen om je heen, die allemaal voor een enkel ding bij elkaar gekropen zijn. Hij en zijn gitaar, samengeklonken tot een super geoliede machine. Zijn mede bandleden hetzelfde verhaal, rechtstreeks vanuit de wieg, dat plectrum in de klauwen, die drumstokken in die grijpgrage handjes, zijn kleine vingertjes al zwervende over toetsen. Dames en heren, mocht u het nu nog niet beseffen over wie ik het hier nu heb, let dan goed op, en mocht u ooit de kans krijgen hem live te bewonderen, grijp deze dan. Bij de eerste klanken uit zijn gitaar is de toon al gezet voor een heerlijk avondje genieten.
Vanaf dat moment is er geen enkele weg meer terug, en je wordt gevangen in de enorme vloed van heerlijke klanken die over je uitgestort wordt. Je lijf deint automatisch mee op het strakke ritme, je sluit je ogen en opent ze weer, en nee, je droomt niet. Wat je denkt te horen klopt niet met wat je ziet, maar je weet gewoon dat het klopt. Al klinkt het alsof er acht man op het podium staan, het zijn er toch echt maar vier. Perfectionisme verheven tot kunst. Een brok dynamiek beukt je tegemoet en je slaakt een kreet van genot, pure adrenaline die je lijf uit moet. Met alle respect, pak maar in met je gehele top 40, want alles verbleekt bij wat er hier op het podium gebeurt. Dit is blues tot in zijn puurste vorm.
Hij speelde al met de grootste der aarde, maar heft zichzelf vanavond op tot de oppergod der aarde. Deze man speelt geen gitaar, deze man ademt gitaar, uit elke porie van zijn lichaam haalt hij de tonen die jou raken. Vliegensvlug en loepzuiver, rechtstreeks je hersenpan binnen, vlijmscherp, teder zacht. Je moet nu wel, je kunt niet anders meer, er is geen weg terug….. Je laat jezelf gaan, mee op die reis, alsof je zelf in die gitaar zit, zo intens, shit…. Als dit de hemel is… Dan wordt je losgerukt uit je gedachten, de hel breekt los, een applaus, kreten, fluiten, yeahyeahyeah!!!! Jezus! Iedereen is uitzinnig, en je houdt je niet langer in. Met dezelfde grijns op je gezicht als bij aanvang van het nummer, ram je jou handen op elkaar en schreeuw je het uit!
Je staat er weer, bij Walter Trout, en geniet!!!
Rammelrammelrammel….. de ouwe koeienbel aan de deur van je winkel trekt je uit je gedachten en pleurt je met een smak weer terug in de werkelijkheid.”Uhhhhhh, verkoopt u ook flatt heads?”
16-11-2007 Groeten van een bekeerde, Tijn
donderdag 15 november 2007
OVERGANGSOPVLIEGERS
Het is al laat als je dodelijk vermoeid de sleutel in het slot steekt van je eigen huisdeur. Eindelijk thuis na een lange dag ploeteren en zwoegen voor het gerief van anderen. Oké, ook voor je eigen portemonnee en eigen gesteldheid maar een beetje sarcasme in een relaas doet het altijd goed, laat ik het zo stellen, een beetje medeleven opwekken schrijft een stuk gemakkelijker. Waar was ik? Het gerief van anderen ja. Je baas ligt lekker met die dikke vette pens van ‘m ergens in een strandstoel op een veel te dure vakantiebestemming te genieten van al die centen, pardon euro’s, die hij heeft kunnen besparen op jullie loon. Alsof er nog niet genoeg bordeaux, varkensmedaillons, trappist en eendenborst in die grote schuurdeur naar binnen zijn gegaan, de kutkop!
Je rukt een magnetronmenuutje uit de vriezer, zwiept de deur open en weer dicht, ping, en weer open en weer dicht, scheurt de verpakking open, verbrand je vingers, vloekt een keer, pakt een lepel, sleept je vermoeide lichaam en je plastic bakje veel te lang voorgekookt en behandeld ‘varkensvoer’ mee naar je uitgeleefde bank en ploft met een diepe zware zucht neer voor je zwarte, of grijze als je met de mode meeloopt, tv. Je graait de afstandsbediening van de tafel, drukt op de groene knop en neemt een hap van je heerlijke met liefde bereide maaltijd.
Precies op het moment dat jij mond verbrand en hoestend en proestend je vreten uitknettert, word je netvlies ook nog eens vol getroffen door de verschijning van Marijke Hellwegen op je beeldbuis. Spontaan begin je ook nog eens te kokhalzen en je zet een sprint in naar de keuken waar je net op tijd de koude kraan weet te bereiken. Een overvloed aan koud water zorgt ervoor dat het brandende gevoel in je mond een beetje afneemt maar doordat je aandacht op je verbrande gehemelte verminderd, worden andere censoren weer actiever waardoor er weer een rilling van afgrijzen door je spieren schiet. Die stem van dat uitgeleefde over het paard getilde strakker dan strak van de botox en andere melkzuren staande mislukte proefkonijn der plastische chirurgie haar stem alleen al maakt dat je het liefst een baksteen door die beeldbuis heen wild pleuren. Het enige wat je tegenhoud is het weten dat je van je baas echt geen nieuwe krijgt en na die verhoging van het ziekenfonds dit jaar kun je het je al helemaal niet permitteren om een nieuwe aan te schaffen. Al rillend en vol afgrijzen en met enorm veel medelijden voor jezelf luister je toch naar wat die mislukte halloween pop te vertellen heeft. Tussen het zeveren en pruttelen over oude gebouwen die het voorbeeld zijn van plastische chirurgie en nieuwe kleurloze gebouwen, dat wijf is nog blind ook want alle nieuwbouw springt eruit qua kleur, gooit ze er woorden en termen uit waar Dr. Schumacher jaloers op zou zijn.
Plots zegt ze dat ze door alle verbouwingen nooit geen last heeft van overgangsopvliegers………Het is genoeg. Je kunt heel wat verdragen op een dag, maar als dat stomme schele uitgerangeerde stoephoertje nu der gekrakeelde bek niet dichthoud met haar zogenaamde gemaakte wijsheid, flikker toch op! Wat lult ze nou? Ze weet niet eens hoe ze het schrijven moet en toch durft ze het uit te spreken, uit te spreken, tussen de lagen plamuur heen door te spugen, vies goor scheel smerig, aargh, KUT! Je pakt je eten op, loopt naar buiten en pleurt het zonder pardon in de zwarte kliko. Eigenlijk wilde je de rode pakken maar die zit al vol met batterijen. Je loopt terug naar binnen, pakt je afstandsbediening weer, drukt op de rode knop en dondert het ding in de la. Vijf minuten later en twee glazen water verder kom je weer een beetje tot jezelf. Je lichaamstemperatuur daalt weer naar zijn normale dagelijkse peil en je ademhaling reguleert zichzelf ook weer.
Overgangsopvliegers, hoe verzint ze het!
05-08-06 Tijn
Het is al laat als je dodelijk vermoeid de sleutel in het slot steekt van je eigen huisdeur. Eindelijk thuis na een lange dag ploeteren en zwoegen voor het gerief van anderen. Oké, ook voor je eigen portemonnee en eigen gesteldheid maar een beetje sarcasme in een relaas doet het altijd goed, laat ik het zo stellen, een beetje medeleven opwekken schrijft een stuk gemakkelijker. Waar was ik? Het gerief van anderen ja. Je baas ligt lekker met die dikke vette pens van ‘m ergens in een strandstoel op een veel te dure vakantiebestemming te genieten van al die centen, pardon euro’s, die hij heeft kunnen besparen op jullie loon. Alsof er nog niet genoeg bordeaux, varkensmedaillons, trappist en eendenborst in die grote schuurdeur naar binnen zijn gegaan, de kutkop!
Je rukt een magnetronmenuutje uit de vriezer, zwiept de deur open en weer dicht, ping, en weer open en weer dicht, scheurt de verpakking open, verbrand je vingers, vloekt een keer, pakt een lepel, sleept je vermoeide lichaam en je plastic bakje veel te lang voorgekookt en behandeld ‘varkensvoer’ mee naar je uitgeleefde bank en ploft met een diepe zware zucht neer voor je zwarte, of grijze als je met de mode meeloopt, tv. Je graait de afstandsbediening van de tafel, drukt op de groene knop en neemt een hap van je heerlijke met liefde bereide maaltijd.
Precies op het moment dat jij mond verbrand en hoestend en proestend je vreten uitknettert, word je netvlies ook nog eens vol getroffen door de verschijning van Marijke Hellwegen op je beeldbuis. Spontaan begin je ook nog eens te kokhalzen en je zet een sprint in naar de keuken waar je net op tijd de koude kraan weet te bereiken. Een overvloed aan koud water zorgt ervoor dat het brandende gevoel in je mond een beetje afneemt maar doordat je aandacht op je verbrande gehemelte verminderd, worden andere censoren weer actiever waardoor er weer een rilling van afgrijzen door je spieren schiet. Die stem van dat uitgeleefde over het paard getilde strakker dan strak van de botox en andere melkzuren staande mislukte proefkonijn der plastische chirurgie haar stem alleen al maakt dat je het liefst een baksteen door die beeldbuis heen wild pleuren. Het enige wat je tegenhoud is het weten dat je van je baas echt geen nieuwe krijgt en na die verhoging van het ziekenfonds dit jaar kun je het je al helemaal niet permitteren om een nieuwe aan te schaffen. Al rillend en vol afgrijzen en met enorm veel medelijden voor jezelf luister je toch naar wat die mislukte halloween pop te vertellen heeft. Tussen het zeveren en pruttelen over oude gebouwen die het voorbeeld zijn van plastische chirurgie en nieuwe kleurloze gebouwen, dat wijf is nog blind ook want alle nieuwbouw springt eruit qua kleur, gooit ze er woorden en termen uit waar Dr. Schumacher jaloers op zou zijn.
Plots zegt ze dat ze door alle verbouwingen nooit geen last heeft van overgangsopvliegers………Het is genoeg. Je kunt heel wat verdragen op een dag, maar als dat stomme schele uitgerangeerde stoephoertje nu der gekrakeelde bek niet dichthoud met haar zogenaamde gemaakte wijsheid, flikker toch op! Wat lult ze nou? Ze weet niet eens hoe ze het schrijven moet en toch durft ze het uit te spreken, uit te spreken, tussen de lagen plamuur heen door te spugen, vies goor scheel smerig, aargh, KUT! Je pakt je eten op, loopt naar buiten en pleurt het zonder pardon in de zwarte kliko. Eigenlijk wilde je de rode pakken maar die zit al vol met batterijen. Je loopt terug naar binnen, pakt je afstandsbediening weer, drukt op de rode knop en dondert het ding in de la. Vijf minuten later en twee glazen water verder kom je weer een beetje tot jezelf. Je lichaamstemperatuur daalt weer naar zijn normale dagelijkse peil en je ademhaling reguleert zichzelf ook weer.
Overgangsopvliegers, hoe verzint ze het!
05-08-06 Tijn
dinsdag 13 november 2007
GESCHIEDENIS?
Het is geschiedenis, al datgene wat er is gebeurd nadat je dit schrijven leest.
Iedere seconde is er weer eentje die je aan jou geschiedenis toe mag voegen.
Kijk maar eens in de spiegel en observeer jezelf goed.
Draai je nu om je as en kijk opnieuw.
Zie je iets dat is veranderd?
Nee?
Toch was je vorige beeld al geschiedenis, een projectie van je vorige ik.
Wat een nonsens hoor ik je denken.
Waarom, het eerste beeld wat je van jezelf zag is alweer voorbij, je hebt je omgedraaid en opnieuw gekeken, de tijd schrijdt verder en staat niet stil, dus geschiedenis is geschreven.
Is dit erg, wetende dat iedere gedachte, ieder beeld, ieder moment wat je mee maakt, direct geschiedenis is?
Dat ligt helemaal aan jezelf, hoe jij hiermee omgaat.
Kan het vervelend zijn, geschiedenis?
Ja, als je er te lang in blijft zitten wel.
Als je er niet van leert wel.
Als het jou leven beheerst wel…
Maar als je moeite hebt met je geschiedenis los te laten, wat kan ik dan doen?
Accepteer, onderga, zet je masker af, leer eerlijk te zijn naar jezelf en aanvaard het gegeven dat wat geweest is, is geweest en dus geschiedenis.
De geschiedenis ligt achter je en kun je niet veranderen, hoe graag je dat misschien ook zou willen.
Je kunt wel voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt.
En dat gegeven heb jij volledig in eigen hand.
Sterkte of veel plezier met jou geschiedenis, en onthoud een ding goed….
Jij bent voor het grootste deel de regisseur van jou geschiedenis, welke is opgebouwd uit vele bedrijven, takes, aktes.
Dus gaat er eentje niet naar jou wens, schiet hem dan gewoon opnieuw.Want elke regisseur wil dat zijn film het mooiste wordt, jij toch ook?
13-11-07 Tijn
Het is geschiedenis, al datgene wat er is gebeurd nadat je dit schrijven leest.
Iedere seconde is er weer eentje die je aan jou geschiedenis toe mag voegen.
Kijk maar eens in de spiegel en observeer jezelf goed.
Draai je nu om je as en kijk opnieuw.
Zie je iets dat is veranderd?
Nee?
Toch was je vorige beeld al geschiedenis, een projectie van je vorige ik.
Wat een nonsens hoor ik je denken.
Waarom, het eerste beeld wat je van jezelf zag is alweer voorbij, je hebt je omgedraaid en opnieuw gekeken, de tijd schrijdt verder en staat niet stil, dus geschiedenis is geschreven.
Is dit erg, wetende dat iedere gedachte, ieder beeld, ieder moment wat je mee maakt, direct geschiedenis is?
Dat ligt helemaal aan jezelf, hoe jij hiermee omgaat.
Kan het vervelend zijn, geschiedenis?
Ja, als je er te lang in blijft zitten wel.
Als je er niet van leert wel.
Als het jou leven beheerst wel…
Maar als je moeite hebt met je geschiedenis los te laten, wat kan ik dan doen?
Accepteer, onderga, zet je masker af, leer eerlijk te zijn naar jezelf en aanvaard het gegeven dat wat geweest is, is geweest en dus geschiedenis.
De geschiedenis ligt achter je en kun je niet veranderen, hoe graag je dat misschien ook zou willen.
Je kunt wel voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt.
En dat gegeven heb jij volledig in eigen hand.
Sterkte of veel plezier met jou geschiedenis, en onthoud een ding goed….
Jij bent voor het grootste deel de regisseur van jou geschiedenis, welke is opgebouwd uit vele bedrijven, takes, aktes.
Dus gaat er eentje niet naar jou wens, schiet hem dan gewoon opnieuw.Want elke regisseur wil dat zijn film het mooiste wordt, jij toch ook?
13-11-07 Tijn
vrijdag 12 oktober 2007
........................
Titel
Goodbye my lover
Artiest
James Blunt
Vertaald door
Tim Declercq
Geplaatst op
woensdag 22 juni 2005
Download PDF
Download deze vertaling in PDF formaat
Origineel
Did I disappoint you or let you down?Should I be feeling guilty or let the judges frown?'Cause I saw the end before we'd begun,Yes I saw you were blinded and I knew I had won.So I took what's mine by eternal right.Took your soul out into the night.It may be over but it won't stop there,I am here for you if you'd only care.You touched my heart you touched my soul.You changed my life and all my goals.And love is blind and that I knew when,My heart was blinded by you.I've kissed your lips and held your head.Shared your dreams and shared your bed.I know you well, I know your smell.I've been addicted to you.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.I am a dreamer but when I wake,You can't break my spirit - it's my dreams you take.And as you move on, remember me,Remember us and all we used to beI've seen you cry, I've seen you smile.I've watched you sleeping for a while.I'd be the father of your child.I'd spend a lifetime with you.I know your fears and you know mine.We've had our doubts but now we're fine,And I love you, I swear that's true.I cannot live without you.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.And I still hold your hand in mine.In mine when I'm asleep.And I will bear my soul in time,When I'm kneeling at your feet.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.I'm so hollow, baby, I'm so hollow.I'm so, I'm so, I'm so hollow.
Vertaling
Heb ik je teleurgesteld of je laten vallenZou ik me schuldig moeten voelen of de jury laten fronzenOmdat ik het einde al zag voordat we begonnenJa, ik zag dat je verblind was en ik wist dat ik gewonnen hadDus nam ik wat van mij is door het eeuwige rechtNam je ziel mee de nacht inMisschien is het voorbij, maar hier houdt het niet opIk ben hier voor jou, als je er iets om zou gevenJe raakte mijn hart en mijn ziel aanJij veranderde mijn leven en mijn doelenEn liefde is blind, en dat wist ik toenMijn hart verblind werd door jouIk heb je lippen gekust en je hoofd vastgehoudenJe dromen en je bed gedeeldIk ken je goed, ik ken je geurIk ben verslaafd aan jeVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijIk ben een dromer, maar als ik wakker benKun jij mijn geest niet breken - jij neemt mijn dromenEn terwijl je verder gaat, denk dan aan mijHerinner ons en alles wat we vroeger warenIk heb je zien huilen, ik heb je zien lachenIk heb je een tijdje zien slapenIk zou de vader van je kind kunnen zijnik zou mijn hele leven bij je geweest kunnen zijnIk ken je angsten en jij kent de mijneWe hebben onze twijfels gehad, maar nu gaat het goedEn ik houd van je, ik zweer dat dat waar isIk kan niet leven zonder jeVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijEn ik houd je hand nog steeds in de mijneIn de mijne als ik slaapEn ik zal mijn ziel de tijd indragenAls ik kniel aan je voetenVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijIk ben zo leeg, ik ben zo leegIk ben zo, ik ben zo, ik ben zo leeg
Goodbye my lover
Artiest
James Blunt
Vertaald door
Tim Declercq
Geplaatst op
woensdag 22 juni 2005
Download PDF
Download deze vertaling in PDF formaat
Origineel
Did I disappoint you or let you down?Should I be feeling guilty or let the judges frown?'Cause I saw the end before we'd begun,Yes I saw you were blinded and I knew I had won.So I took what's mine by eternal right.Took your soul out into the night.It may be over but it won't stop there,I am here for you if you'd only care.You touched my heart you touched my soul.You changed my life and all my goals.And love is blind and that I knew when,My heart was blinded by you.I've kissed your lips and held your head.Shared your dreams and shared your bed.I know you well, I know your smell.I've been addicted to you.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.I am a dreamer but when I wake,You can't break my spirit - it's my dreams you take.And as you move on, remember me,Remember us and all we used to beI've seen you cry, I've seen you smile.I've watched you sleeping for a while.I'd be the father of your child.I'd spend a lifetime with you.I know your fears and you know mine.We've had our doubts but now we're fine,And I love you, I swear that's true.I cannot live without you.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.And I still hold your hand in mine.In mine when I'm asleep.And I will bear my soul in time,When I'm kneeling at your feet.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.I'm so hollow, baby, I'm so hollow.I'm so, I'm so, I'm so hollow.
Vertaling
Heb ik je teleurgesteld of je laten vallenZou ik me schuldig moeten voelen of de jury laten fronzenOmdat ik het einde al zag voordat we begonnenJa, ik zag dat je verblind was en ik wist dat ik gewonnen hadDus nam ik wat van mij is door het eeuwige rechtNam je ziel mee de nacht inMisschien is het voorbij, maar hier houdt het niet opIk ben hier voor jou, als je er iets om zou gevenJe raakte mijn hart en mijn ziel aanJij veranderde mijn leven en mijn doelenEn liefde is blind, en dat wist ik toenMijn hart verblind werd door jouIk heb je lippen gekust en je hoofd vastgehoudenJe dromen en je bed gedeeldIk ken je goed, ik ken je geurIk ben verslaafd aan jeVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijIk ben een dromer, maar als ik wakker benKun jij mijn geest niet breken - jij neemt mijn dromenEn terwijl je verder gaat, denk dan aan mijHerinner ons en alles wat we vroeger warenIk heb je zien huilen, ik heb je zien lachenIk heb je een tijdje zien slapenIk zou de vader van je kind kunnen zijnik zou mijn hele leven bij je geweest kunnen zijnIk ken je angsten en jij kent de mijneWe hebben onze twijfels gehad, maar nu gaat het goedEn ik houd van je, ik zweer dat dat waar isIk kan niet leven zonder jeVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijEn ik houd je hand nog steeds in de mijneIn de mijne als ik slaapEn ik zal mijn ziel de tijd indragenAls ik kniel aan je voetenVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijIk ben zo leeg, ik ben zo leegIk ben zo, ik ben zo, ik ben zo leeg
HOUDEN VAN
Houden van is fijn….
Houden van doet pijn….
Houden van maakt vrolijk…..
Houden van maakt verdrietig…..
Houden van hemelt op…..
Houden van breekt af…..
Houden van heeft ups….
Houden van heeft downs….
Houden van werkt verhelderend….
Houden van maakt verward…..
Houden van is samen……
Houden van verscheurd…..
Als het voelt alsof er een bijl in je hart is geslagen……weet je dat je echt van iemand houd…
Het is de pijn in mijn hart, het verdriet, en de angst nog meer gekwetst te worden, dat je geen contact durft op te nemen…..terwijl je alleen maar wil zeggen…..mijn deur staat voor je open, laten we het met respect voor elkaar afsluiten….want houden van……wis je niet zomaar uit, dat zit diep, erg diep…..dat dien je een plaats te geven…anders blijft het voelen als een gemis…
Tijn….
Houden van is fijn….
Houden van doet pijn….
Houden van maakt vrolijk…..
Houden van maakt verdrietig…..
Houden van hemelt op…..
Houden van breekt af…..
Houden van heeft ups….
Houden van heeft downs….
Houden van werkt verhelderend….
Houden van maakt verward…..
Houden van is samen……
Houden van verscheurd…..
Als het voelt alsof er een bijl in je hart is geslagen……weet je dat je echt van iemand houd…
Het is de pijn in mijn hart, het verdriet, en de angst nog meer gekwetst te worden, dat je geen contact durft op te nemen…..terwijl je alleen maar wil zeggen…..mijn deur staat voor je open, laten we het met respect voor elkaar afsluiten….want houden van……wis je niet zomaar uit, dat zit diep, erg diep…..dat dien je een plaats te geven…anders blijft het voelen als een gemis…
Tijn….
dinsdag 2 oktober 2007
SADDAM
Er was eens een dictator, welke werd ontkroont.
Ze pakten hem bij zijn kladden, zo werd hij beloond.
Het was een nare man met veel op zijn geweten.
Zo zaaide hij angst en terreur, dood en verderf,
Verminking en ellende en complete massamoorden.
Dit alles in Irak, van het zuiden tot het noorden.
Niemand greep in en liet hem zomaar begaan.
Maar wat kan je dan ook doen daar in Irak,
Waar die zak van een dictator dagelijks vele zieltjes brak.
Ik weet hier wel wat op riep die eikel van een Bush.
En zo geschiede dat hij papa’s werk wel even af zou maken.
De machtige George zou Saddam wel even kraken.
Nu is de dictator gesneuveld, gewoon simpel en snel.
Een goed stuk touw om zijn nek en laat maar hangen, t werkt wel.
Nu rees bij mij al snel de vraag,
wie grijpt die klote George eens in zijn kraag?
Ook hij is een Saddam, maar dan in het groot.
Is hij zelf niet een grote terrorist over zijn eigen volk?
Zijn er al niet meer mensen dood dan toen met die grote stofwolk?
Ja, niet in een grote klap, het torentje valt.
Nee, langzaam en subtiel terwijl hij weer een land verknalt.
Zet onze twee dictators eens langs elkaar en wat valt op?
De een die leeft nog, de ander zojuist gesneuveld aan de strop.
Maar de ellende blijft, het is er zelfs niet beter op geworden.
Dagelijks sterven er meer mensen dan voorheen.
Toen Saddam nog aan de macht was, helemaal alleen.
Zijn de mensen nu beter af dan toen?
Ik weet het niet maar ze hadden wel te vreten en zat te doen.
En natuurlijk was er de angst voor het gezag,
maar je wist van tevoren wie er op de loer lag.
Gereed voor eenieder die zijn gezag ondermijnde.
Zijn terreur tot in de kleinste details verfijnde.
En nu is hij dood, simpel en snel.
Maar geloof ik dat allemaal wel?
Is het echt zo simpel als dat het wordt verteld?
Saddam’s nekje is afgekneld?Wie zal het zeggen in deze roerige tijd.
Ik weet wel dat de bewoners van Irak achterblijven in een eeuwige strijd.
En die Saddam is er maar gemakkelijk vanaf gekomen.
Die zweeft nu als eenzaam zieltje hoog boven de bomen.
En de mensen blijven zitten met nog meer angst.
Je weet alleen niet wie er op de loer ligt en daarvoor is men het bangst.
Want waar ontploft die bom met jou naam erop?
Is dat niet veel enger dan het risico van de strop?
Ik hoop met heel mijn hart voor de mensen in Irak,
Dat het nut heeft gehad dat Saddam zijn nekje brak.
Ga voor vrede en wederzijds respect,
Saddam deed dat niet en dat heeft hem genekt. Tijn 2007
Er was eens een dictator, welke werd ontkroont.
Ze pakten hem bij zijn kladden, zo werd hij beloond.
Het was een nare man met veel op zijn geweten.
Zo zaaide hij angst en terreur, dood en verderf,
Verminking en ellende en complete massamoorden.
Dit alles in Irak, van het zuiden tot het noorden.
Niemand greep in en liet hem zomaar begaan.
Maar wat kan je dan ook doen daar in Irak,
Waar die zak van een dictator dagelijks vele zieltjes brak.
Ik weet hier wel wat op riep die eikel van een Bush.
En zo geschiede dat hij papa’s werk wel even af zou maken.
De machtige George zou Saddam wel even kraken.
Nu is de dictator gesneuveld, gewoon simpel en snel.
Een goed stuk touw om zijn nek en laat maar hangen, t werkt wel.
Nu rees bij mij al snel de vraag,
wie grijpt die klote George eens in zijn kraag?
Ook hij is een Saddam, maar dan in het groot.
Is hij zelf niet een grote terrorist over zijn eigen volk?
Zijn er al niet meer mensen dood dan toen met die grote stofwolk?
Ja, niet in een grote klap, het torentje valt.
Nee, langzaam en subtiel terwijl hij weer een land verknalt.
Zet onze twee dictators eens langs elkaar en wat valt op?
De een die leeft nog, de ander zojuist gesneuveld aan de strop.
Maar de ellende blijft, het is er zelfs niet beter op geworden.
Dagelijks sterven er meer mensen dan voorheen.
Toen Saddam nog aan de macht was, helemaal alleen.
Zijn de mensen nu beter af dan toen?
Ik weet het niet maar ze hadden wel te vreten en zat te doen.
En natuurlijk was er de angst voor het gezag,
maar je wist van tevoren wie er op de loer lag.
Gereed voor eenieder die zijn gezag ondermijnde.
Zijn terreur tot in de kleinste details verfijnde.
En nu is hij dood, simpel en snel.
Maar geloof ik dat allemaal wel?
Is het echt zo simpel als dat het wordt verteld?
Saddam’s nekje is afgekneld?Wie zal het zeggen in deze roerige tijd.
Ik weet wel dat de bewoners van Irak achterblijven in een eeuwige strijd.
En die Saddam is er maar gemakkelijk vanaf gekomen.
Die zweeft nu als eenzaam zieltje hoog boven de bomen.
En de mensen blijven zitten met nog meer angst.
Je weet alleen niet wie er op de loer ligt en daarvoor is men het bangst.
Want waar ontploft die bom met jou naam erop?
Is dat niet veel enger dan het risico van de strop?
Ik hoop met heel mijn hart voor de mensen in Irak,
Dat het nut heeft gehad dat Saddam zijn nekje brak.
Ga voor vrede en wederzijds respect,
Saddam deed dat niet en dat heeft hem genekt. Tijn 2007
LEVENDE LEGENDE
Zondagmiddag omstreeks half drie in een willekeurige kroeg ergens in het prachtige ruige stoere Brabant. De kastelein heeft zojuist zijn deuren geopend voor eenieder die gaarne een heerlijke versnapering wil komen genieten en deze in alle rust dan ook tot zich te nemen in dit rustgevende etablissement. De eerste klanten, in deze kroeg ook wel inventaris genoemd in de vriendelijke zin van het woord wel te verstaan, hebben zich reeds laten neerstrijken op een van de vele krukken aan de nostalgische houten oude bar, de ellebogen vastgepind op de van zichzelf sprekende bavaria handdoekjes. Even voor de leek een klein stukje informatie. Hier is wel een complete krukkendans aan vooraf gegaan daar elke kruk zijn eigen hoogte heeft en ieder voor zich het liefst de ideale zithouding prefereert, wat volkomen begrijpelijk is want waar of niet, thuis gaat u toch ook in de makkelijkste stoel zitten? Nu is het langzaamaan een beetje traditie geworden dat op zondagmiddag er zo lang mogelijk word gewacht met het aanzetten van wat men in de volksmond noemt herrieding en ik moet u zeggen, binnenkomende in zo’n oase van algehele rust en alleen het geroezemoes van stemmen en de geluiden van de werkzaamheden van de kastelein hebben toch op een of andere manier zijn charmes.
Ineens draait iedereen zich om en het word muisstil. Allen hebben de blik gericht op de ingang van de kroeg, de deur zwaait open en er komt een man van middelbare leeftijd binnen. Zijn haar zit helemaal in de war en het lijkt net of hij rechtstreeks uit een orkaan is gewandeld en dit even vrolijk komt vertellen onder het genot van een drankje. Langzaam begint het geroezemoes weer en een ieder is weer terug bij zijn of haar bezigheden. Zo ook ik, maar op de een of andere manier blijft deze persoon mijn gedachten toch bezighouden en ik besluit mijn nieuwsgierigheid niet onder stoelen of banken te steken. Na een korte rondvraag aan de bar ben ik al verscheidene zaken te weten gekomen en besef dat we hier met een echte Bourgondiër te maken hebben, een Brabantse wel te verstaan! Na enkele stevige glazen bier wordt de stilte langzaam onderbroken door gerammel van een stel dobbelstenen, een aantal klanten zijn begonnen met een spelletje uit vroegere datering, dobbelen genaamd. Dit duurt alles bij elkaar een klein half uurtje tot ineens een oerkreet het complete etablissement op zijn grondvesten doet trillen! “EEEEHHH VERRRREKTE HOERRRIGGGE….BIER EN VLUG ’N BIETJE!!! EN GOOIT US GAUW EEN MUZIEKSKE OP VERREKTE DOOIE!!!
Ik sta als aan de grond genageld en durf mij niet meer te bewegen, in een handomdraai is het gedaan met de rust. Muziek knalt met zo’n enorme hevigheid uit de speakers dat mijn trommelvliezen me al een fax aan het sturen zijn dat ze per direct ontslag nemen, glazen en ramen staan te trillen en de lambrisering verliest de kalk waar zij aan vastgenageld zit. In een flits zie ik iets op mij afkomen en duik naar beneden. Met een enorm geratel dalen een kleine tweehonderd pistache nootjes neer aan mijn kant van de bar. Actie is reactie en dit word dus beloond met dezelfde actie met dit verschil dat men vergeet de bak vast te houden. Bier, ijsblokjes, viltjes, een hoed, kledingstukken, klompen vol met bier verwijten links en rechts over en weer, sjaal om, hoed op paraplu in de hand bak ijs in de nek, glas bier vol terug in het gezicht van de eerste gooier, een tuinslang gaat naar buiten, mensen in kletsnatte kleding, glasgerinkel, nog meer klompen, en ondertussen die snoeiharde muziek! Dobbelstenen kaarten, je kunt het niet zo gek bedenken of het vliegt wel door de lucht. Een kleine drie uur later een harde knal en de voordeur van dit eens zo rustige kroegje slaat dicht!
Tinus has left the building!! Maar ik zeg u, en voor diegene die dit ooit hebben meegemaakt is dit zeer herkenbaar, zoals hij is er maar een en hij bezorgt u gegarandeerd een onvergetelijke zondagmiddag dus mocht u ooit in de buurt zijn, loop even binnen en maak kennis met deze levende legende, en last but not least, een vakman in zijn beroep, de rust zichzelf en wilt u ooit een muurtje gemetseld hebben schroom dan niet om hem te vragen!!! M.S. 2006
Zondagmiddag omstreeks half drie in een willekeurige kroeg ergens in het prachtige ruige stoere Brabant. De kastelein heeft zojuist zijn deuren geopend voor eenieder die gaarne een heerlijke versnapering wil komen genieten en deze in alle rust dan ook tot zich te nemen in dit rustgevende etablissement. De eerste klanten, in deze kroeg ook wel inventaris genoemd in de vriendelijke zin van het woord wel te verstaan, hebben zich reeds laten neerstrijken op een van de vele krukken aan de nostalgische houten oude bar, de ellebogen vastgepind op de van zichzelf sprekende bavaria handdoekjes. Even voor de leek een klein stukje informatie. Hier is wel een complete krukkendans aan vooraf gegaan daar elke kruk zijn eigen hoogte heeft en ieder voor zich het liefst de ideale zithouding prefereert, wat volkomen begrijpelijk is want waar of niet, thuis gaat u toch ook in de makkelijkste stoel zitten? Nu is het langzaamaan een beetje traditie geworden dat op zondagmiddag er zo lang mogelijk word gewacht met het aanzetten van wat men in de volksmond noemt herrieding en ik moet u zeggen, binnenkomende in zo’n oase van algehele rust en alleen het geroezemoes van stemmen en de geluiden van de werkzaamheden van de kastelein hebben toch op een of andere manier zijn charmes.
Ineens draait iedereen zich om en het word muisstil. Allen hebben de blik gericht op de ingang van de kroeg, de deur zwaait open en er komt een man van middelbare leeftijd binnen. Zijn haar zit helemaal in de war en het lijkt net of hij rechtstreeks uit een orkaan is gewandeld en dit even vrolijk komt vertellen onder het genot van een drankje. Langzaam begint het geroezemoes weer en een ieder is weer terug bij zijn of haar bezigheden. Zo ook ik, maar op de een of andere manier blijft deze persoon mijn gedachten toch bezighouden en ik besluit mijn nieuwsgierigheid niet onder stoelen of banken te steken. Na een korte rondvraag aan de bar ben ik al verscheidene zaken te weten gekomen en besef dat we hier met een echte Bourgondiër te maken hebben, een Brabantse wel te verstaan! Na enkele stevige glazen bier wordt de stilte langzaam onderbroken door gerammel van een stel dobbelstenen, een aantal klanten zijn begonnen met een spelletje uit vroegere datering, dobbelen genaamd. Dit duurt alles bij elkaar een klein half uurtje tot ineens een oerkreet het complete etablissement op zijn grondvesten doet trillen! “EEEEHHH VERRRREKTE HOERRRIGGGE….BIER EN VLUG ’N BIETJE!!! EN GOOIT US GAUW EEN MUZIEKSKE OP VERREKTE DOOIE!!!
Ik sta als aan de grond genageld en durf mij niet meer te bewegen, in een handomdraai is het gedaan met de rust. Muziek knalt met zo’n enorme hevigheid uit de speakers dat mijn trommelvliezen me al een fax aan het sturen zijn dat ze per direct ontslag nemen, glazen en ramen staan te trillen en de lambrisering verliest de kalk waar zij aan vastgenageld zit. In een flits zie ik iets op mij afkomen en duik naar beneden. Met een enorm geratel dalen een kleine tweehonderd pistache nootjes neer aan mijn kant van de bar. Actie is reactie en dit word dus beloond met dezelfde actie met dit verschil dat men vergeet de bak vast te houden. Bier, ijsblokjes, viltjes, een hoed, kledingstukken, klompen vol met bier verwijten links en rechts over en weer, sjaal om, hoed op paraplu in de hand bak ijs in de nek, glas bier vol terug in het gezicht van de eerste gooier, een tuinslang gaat naar buiten, mensen in kletsnatte kleding, glasgerinkel, nog meer klompen, en ondertussen die snoeiharde muziek! Dobbelstenen kaarten, je kunt het niet zo gek bedenken of het vliegt wel door de lucht. Een kleine drie uur later een harde knal en de voordeur van dit eens zo rustige kroegje slaat dicht!
Tinus has left the building!! Maar ik zeg u, en voor diegene die dit ooit hebben meegemaakt is dit zeer herkenbaar, zoals hij is er maar een en hij bezorgt u gegarandeerd een onvergetelijke zondagmiddag dus mocht u ooit in de buurt zijn, loop even binnen en maak kennis met deze levende legende, en last but not least, een vakman in zijn beroep, de rust zichzelf en wilt u ooit een muurtje gemetseld hebben schroom dan niet om hem te vragen!!! M.S. 2006
EMOTIE
Vanmiddag dacht ik, laat ik mezelf eens lekker kietelen en toch nog eens een blik werpen in het prachtige onomstreden prisma vreemde woordenboek der Nederlandse taal vierde druk 1956 zodoende rust te kunnen vinden na mijn wel erg schokkende beleving betreffende het opzoeken van het woord telefoon. Zo gezegd zo gedaan en u mag er hier, al lezende, live getuige van zijn! Ik pak nu, tussen het typen door uiteraard, het boekje ter hand en sla een willekeurige bladzijde open om daar met een vluchtige blik een wederom willekeurig woord eruit te pikken en even kort toch doeltreffend samen met u te evalueren. Emotie!!!! = een psychische aandoening! Theoretisch gezien volkomen begrijpelijk toch? Nou heb ik het met u in een van mijn vorige verhalen al een keer gehad over mijn schoolcapaciteiten en wil hier dan ook nu niet op terug komen, maar denk even met me mee als u daar de behoefte toe hebt, en geloof me dat heeft u anders zat u nu niet al die onzin te lezen die ik met gracieuze bewegingen net een volleert ballerina op papier aan het samenvatten ben, je bent jong en aan het fietsen op je fietsje met hulpwieltjes. Plots breekt een van je hulpwieltjes af en je sodemietert vol met je gezicht tegen de plavuis. Kop kapot, janken als een klein kind, de wereld vergaat op dat moment want jij hebt pijn en dus mag iedereen met je meegenieten van jou misère, en terecht!
Want wanneer je op jonge leeftijd van je fiets afdondert en heel je kop openvalt vergaat de wereld ook! En wat gebeurt dan altijd dames en heren, en helaas maar waar ik vlak mezelf ook niet uit, dan komt er zo’n mevrouw of meneer en die zegt dan tegen je ”och kindje toch huil maar niet meer, want huilen is een emotie en emoties kun je uitschakelen, dus klim maar weer overeind, er is niks aan de hand verman of verwijf jezelf stap op die kutfiets en rij maar zonder dat extra stomme kuthulpwielleke verder, begrepen?” Hier schrik je als jong onbedorven en onwetend persoon zo van, laat staan dat je begrijpt waar die medemens het over heeft dat je spontaan stopt met huilen, op je fiets klimt, met een ernstig bloedende hoofdwond als een speer naar huis fietst, je fietsje in de door je moeder net opnieuw ingerichte plantenbak parkeert, naar binnen rent, een stoel pakt en het prisma vreemde woordenboek, daterend uit jou opa’s schooltijd, maar dat kan jij op dat moment niet weten, van de bovenste plank af rukt want wat bedoelde die mens nou in vredesnaam met emotie?
Je slaat de juiste bladzijde open, begint te lezen en het eerste wat je leest is dat je een psychische aandoening hebt, lekker hoor….. Kunt u samen met mij begrijpen wat dit voor een enorme impact heeft op iemand zijn of haar jonge leventje? Die zit daar op die grote mensen stoel hevig bloedend, pijn aan de kop en leest doodleuk dat hij, omdat hij huilt psychisch gestoord is! Hij laat het boekje vallen en grijpt naar zijn hoofd, voelt een bult nattigheid, kijkt naar zijn handen welke vol met bloed zitten, conclusie is snel getrokken, zijn hersentjes lopen uit de kop, dus paniek! Visioenen van grote oude statige gebouwen in bosrijke omgevingen met mensen in witte jassen flitsen aan hem of haar voorbij….Gelukkig weten u en ik dat dit zo niet verloopt want moeders of vaders zullen altijd eerst het hoofdje verbinden en die kleine nooit met vuile handjes aan de oude boeken van opa laten zitten want dat is nostalgie en die behoor je netjes en in ere te behouden. Nou ik zal u het volgende vertellen. Het is dat ik er op dit moment nog inspiratie uit kan halen en zodoende leuke, vind ik zelf in ieder geval, persiflages op papier mee kan zetten maar vanaf nu berg ik dit boekwerkje dermate ver uit de buurt van andere mensen op, hopende dat ik daarmee heel veel mensen weet te behoeden voor enorme teleurstellingen in hun leven en mocht ik ooit zelf gezegend worden met het vaderschap zal ik voordat deze koter is geboren dit duivelse boekwerk op een voor mij zeer rituele wijze verbranden teneinde mijn kroost te behoeden voor dezelfde angsten en pijnen die ik nu ervaar van dit boekwerk. Ik word, en durf dit bijna niet aan u te vertellen, er gewoon emotioneel van en het is dat ik niet geloof in die grote huizen met witte jassen in de bossen want dat was vroeger en wat toen bestond is nu geschiedenis en bestaat dus niet meer, en de beschrijving staat ook in een boekje uit 1956, maar toch, stel je voor……. M.S.
Vanmiddag dacht ik, laat ik mezelf eens lekker kietelen en toch nog eens een blik werpen in het prachtige onomstreden prisma vreemde woordenboek der Nederlandse taal vierde druk 1956 zodoende rust te kunnen vinden na mijn wel erg schokkende beleving betreffende het opzoeken van het woord telefoon. Zo gezegd zo gedaan en u mag er hier, al lezende, live getuige van zijn! Ik pak nu, tussen het typen door uiteraard, het boekje ter hand en sla een willekeurige bladzijde open om daar met een vluchtige blik een wederom willekeurig woord eruit te pikken en even kort toch doeltreffend samen met u te evalueren. Emotie!!!! = een psychische aandoening! Theoretisch gezien volkomen begrijpelijk toch? Nou heb ik het met u in een van mijn vorige verhalen al een keer gehad over mijn schoolcapaciteiten en wil hier dan ook nu niet op terug komen, maar denk even met me mee als u daar de behoefte toe hebt, en geloof me dat heeft u anders zat u nu niet al die onzin te lezen die ik met gracieuze bewegingen net een volleert ballerina op papier aan het samenvatten ben, je bent jong en aan het fietsen op je fietsje met hulpwieltjes. Plots breekt een van je hulpwieltjes af en je sodemietert vol met je gezicht tegen de plavuis. Kop kapot, janken als een klein kind, de wereld vergaat op dat moment want jij hebt pijn en dus mag iedereen met je meegenieten van jou misère, en terecht!
Want wanneer je op jonge leeftijd van je fiets afdondert en heel je kop openvalt vergaat de wereld ook! En wat gebeurt dan altijd dames en heren, en helaas maar waar ik vlak mezelf ook niet uit, dan komt er zo’n mevrouw of meneer en die zegt dan tegen je ”och kindje toch huil maar niet meer, want huilen is een emotie en emoties kun je uitschakelen, dus klim maar weer overeind, er is niks aan de hand verman of verwijf jezelf stap op die kutfiets en rij maar zonder dat extra stomme kuthulpwielleke verder, begrepen?” Hier schrik je als jong onbedorven en onwetend persoon zo van, laat staan dat je begrijpt waar die medemens het over heeft dat je spontaan stopt met huilen, op je fiets klimt, met een ernstig bloedende hoofdwond als een speer naar huis fietst, je fietsje in de door je moeder net opnieuw ingerichte plantenbak parkeert, naar binnen rent, een stoel pakt en het prisma vreemde woordenboek, daterend uit jou opa’s schooltijd, maar dat kan jij op dat moment niet weten, van de bovenste plank af rukt want wat bedoelde die mens nou in vredesnaam met emotie?
Je slaat de juiste bladzijde open, begint te lezen en het eerste wat je leest is dat je een psychische aandoening hebt, lekker hoor….. Kunt u samen met mij begrijpen wat dit voor een enorme impact heeft op iemand zijn of haar jonge leventje? Die zit daar op die grote mensen stoel hevig bloedend, pijn aan de kop en leest doodleuk dat hij, omdat hij huilt psychisch gestoord is! Hij laat het boekje vallen en grijpt naar zijn hoofd, voelt een bult nattigheid, kijkt naar zijn handen welke vol met bloed zitten, conclusie is snel getrokken, zijn hersentjes lopen uit de kop, dus paniek! Visioenen van grote oude statige gebouwen in bosrijke omgevingen met mensen in witte jassen flitsen aan hem of haar voorbij….Gelukkig weten u en ik dat dit zo niet verloopt want moeders of vaders zullen altijd eerst het hoofdje verbinden en die kleine nooit met vuile handjes aan de oude boeken van opa laten zitten want dat is nostalgie en die behoor je netjes en in ere te behouden. Nou ik zal u het volgende vertellen. Het is dat ik er op dit moment nog inspiratie uit kan halen en zodoende leuke, vind ik zelf in ieder geval, persiflages op papier mee kan zetten maar vanaf nu berg ik dit boekwerkje dermate ver uit de buurt van andere mensen op, hopende dat ik daarmee heel veel mensen weet te behoeden voor enorme teleurstellingen in hun leven en mocht ik ooit zelf gezegend worden met het vaderschap zal ik voordat deze koter is geboren dit duivelse boekwerk op een voor mij zeer rituele wijze verbranden teneinde mijn kroost te behoeden voor dezelfde angsten en pijnen die ik nu ervaar van dit boekwerk. Ik word, en durf dit bijna niet aan u te vertellen, er gewoon emotioneel van en het is dat ik niet geloof in die grote huizen met witte jassen in de bossen want dat was vroeger en wat toen bestond is nu geschiedenis en bestaat dus niet meer, en de beschrijving staat ook in een boekje uit 1956, maar toch, stel je voor……. M.S.
zondag 30 september 2007
GEVANGENE VAN MIJN EIGEN GEDACHTEN
Het is een regenachtige sombere dag. Asgrauwe wolken bepalen het luchtbeeld. De afgelopen vijf dagen heb ik mezelf weer eens volledig afgemat op het werk. Een laffe temperatuur, zwarte wolken en stormachtige windvlagen die zo nu en dan ook nog eens afgewisseld werden met zware regenval hebben haar tol geëist.Niet alleen fysiek voel ik mij gebroken. Ik kijk naar buiten. De trieste aanblik van mijn tuin heeft zich een plekje verworven in m’n blikveld, welke er voor zorgt dat er een gevoel van zware melancholische weemoedigheid naar de zomer zich meester maakt over mijn gedachtegang. Ik warm mijn handen aan een grote kop dampende koffie.De gonzende tinteling die door m’n vingertoppen heen trekt geven het gevoel dat ik net uit een zware sneeuwstorm komt gelopen, welke ik heb moeten doorstaan zonder handschoenen aan. Buiten is het ongeveer dertien graden, maar de aanblik van de tuin alleen al is voldoende om me te laten rillen van de kou. Waarom moet het toch van dit moedeloze kloteweer zijn? Ik wend mijn blik af van deze troosteloze vertoning der natuur en probeer mijn gedachten op een ander spoor te krijgen door de post uit de brievenbus te halen. Met de krant en enkele enveloppen in mijn hand, waaronder een blauwe van onze grote vriend de belasting, loop ik terug de kamer in. Ik kijk nog een keer op de thermostaat. Drieëntwintig graden, pffff….Nog steeds heb ik het koud. Zou ik ziek beginnen te worden? Misschien een griepje? Gaan we toch gewoon in de ziektewet met een maand eigen risico! Schijtzooi, werk je voor jezelf mag je niet eens meer ziek zijn tegenwoordig. Ja, het mag wel, alleen verdien je geen cent de eerste maand. Risico van het vak, ja natuurlijk! Ik plof met een zucht en een steun in mijn bank. De krant en de enveloppen steken nog steeds in mijn hand, maar ben me totaal niet bewust van wat er dan gebeurt.
Het kan goed maar luttele seconden zijn geweest, maar het zou me niets verbazen als ik tientallen minuten daar zo gezeten heb. Ik klap dicht. Mentaal en fysiek krijg ik ineens een zodanig enorme dreun dat alles, en ik bedoel letterlijk alles pijn doet. Alle spieren in mijn lichaam spannen zich, en ik krimp ineen. Mijn gedachten vliegen van hot naar her en terug, een film onthullend, welke geen enkele logische chronologe volgorde heeft en een innerlijke grote paniek maakt zich van mij meester. Verkrampt probeer ik te begrijpen, te beseffen wat er gebeurt. Maar hoe meer ik mijn best doe hoe pijnlijker het wordt. Tranen schieten in mijn ogen en het gevoel van angst maakt plaats voor wanhoop. Ik schiet vol, en kan niet langer, wil niet langer weerstand bieden aan mijn emoties. Warme tranen rollen over mijn wangen en snikkend komt het tot een ontlading van alle emoties die ik jaren lang weggemoffeld heb. Zoveel verdriet. Zoveel teleurstellingen, zoveel gevoel van eenzaamheid, zoveel gevoel van niet jezelf zijn, zoveel gevoel van leven voor anderen……. Mijn gehele levensgeschiedenis ontvouwt zich tussen mijn tranendal en dan wordt alles me duidelijk wat er de afgelopen maanden met me is gebeurt. Alle zorgen, al het verdriet, alle tegenslagen, alle mislukkingen zijn de opstap geweest naar wat ik nu onbewust met mezelf heb gedaan. Ik heb mijn masker afgezet, en de ontlading is groot. Zo ook het besef, want eindelijk kan ik verder.
Ik droog mijn tranen, snuit mijn neus en gooi wat koud water in mijn gezicht. Al ben ik nog hevig aangedaan, ik voel me opgelucht, zelfs bevrijd van het zwaarmoedige waar ik altijd mee rondgelopen heb. Bevrijd van alle negatieve gedachten die zich jarenlang hebben gemanifesteerd. Het is belangrijk dat iedereen mij leuk en aardig vind. Verhalen schrijven, Marco luisteren en genieten van de natuur zijn niet stoer. De onzekerheid in de liefde, bang om afgewezen te worden door een lieve vrouw. Altijd maar vrede willen sluiten met iedereen. Jezelf opzij zetten voor het gerief van anderen. Anderen nooit willen teleurstellen. Beloftes doen en afspraken maken en ze nooit nakomen. En mezelf zo goed voorliegen dat ik er zelf nog in geloof ook. Ik herken, en erken. Het begin is gemaakt, terug naar wie ik werkelijk ben en doen waar ik echt leuk vind en fijn vind om te doen. Ik voel de intensiteit en heb het gevoel dat ik gloei vanbinnen. Ik heb altijd geloofd in mezelf, weet dat ik een heel warm respectvol gevoelsmens ben met grote capaciteiten. Creatief en muzikaal. Zoals ieder mens gevormd in zijn jeugd tot wie ik nu ben, wel met alle prachtige eigenschappen nog steeds in me, die ik nooit helemaal weg heb kunnen stoppen. Als kind gekraakt door leeftijdsgenoten, want ik was anders. Had andere kleren aan, vond andere sporten dan voetbal leuker, sprak algemeen beschaaft Nederlands en niet dialect, en was de gehele dag een dromer in de klas. Begreep de lesstof niet goed. Ik was verlegen en bang. Werd ik niet achterna gezeten, pesten ze me wel. Een duw, een ruk aan je kleren, altijd als laatste uitgekozen worden tijdens sport, etc. Een vader die er bijna nooit was. Altijd maar werken, niet op de bouw maar boven in het land als salesmanager van scheepsmotoren. Heel veel op zakenreis, Amerika, India, noem maar op. Een andere basisschool waar ik wel volledig tot mijn recht kwam. Middelbare school waar het weer helemaal de andere kant op ging, ik hoorde er niet bij. Aanpassen maar. Echtscheiding van mijn ouders, Pa hield er een vrouw op na langs zijn huwelijk, fijn voorbeeld van je grootste voorbeeld tot dan toe, je stoere vader. Onzekerheid is troef, ben ik net als hem? “Je lijkt zoveel op je vader”, is een veelgehoorde kreet. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik besef mezelf dat ik al deze voorgaande dingen altijd geweten en geroepen heb. Toch bleef ik altijd maar in hetzelfde kringetje rondlopen, maakte dezelfde fouten. Ik schenk nog een kop koffie in voor mezelf terwijl mijn gedachten verder malen. Ik herken ineens zoveel facetten uit mijn leven. Waarom heeft dit allemaal zo moeten gebeuren? Ik was nog niet klaar om mijn verdriet en gemis te verwerken. Nog niet klaar om er iets mee te kunnen doen.
Nu ben ik wel zover. Mijn gehele korte leven tot nu toe is er een geweest van up en downs, net zoals ieder ander mens en ik heb ook niet het gevoel dat ik een volkomen vreemde ben geweest al die tijd. Mijn ware ik en mijn ware karakter is er altijd tussendoor gesluimerd, en de mensen die mij goed kennen en mij in hun hart hebben gesloten weten dat allang. Het allerbelangrijkste is dat ik nu weet wat ik moet doen om alles een plaats te geven zodat ik verder ga, op zoek naar mijn eigen geluk. Dit zal zeker niet zonder slag of stoot gaan maar kom maar op, ik ben er klaar voor. En mijn eerste geluk, daar ben ik al een heel eind naar op weg………
Ik ben niet langer gevangene van mijn eigen gedachten!
Tijn
Het is een regenachtige sombere dag. Asgrauwe wolken bepalen het luchtbeeld. De afgelopen vijf dagen heb ik mezelf weer eens volledig afgemat op het werk. Een laffe temperatuur, zwarte wolken en stormachtige windvlagen die zo nu en dan ook nog eens afgewisseld werden met zware regenval hebben haar tol geëist.Niet alleen fysiek voel ik mij gebroken. Ik kijk naar buiten. De trieste aanblik van mijn tuin heeft zich een plekje verworven in m’n blikveld, welke er voor zorgt dat er een gevoel van zware melancholische weemoedigheid naar de zomer zich meester maakt over mijn gedachtegang. Ik warm mijn handen aan een grote kop dampende koffie.De gonzende tinteling die door m’n vingertoppen heen trekt geven het gevoel dat ik net uit een zware sneeuwstorm komt gelopen, welke ik heb moeten doorstaan zonder handschoenen aan. Buiten is het ongeveer dertien graden, maar de aanblik van de tuin alleen al is voldoende om me te laten rillen van de kou. Waarom moet het toch van dit moedeloze kloteweer zijn? Ik wend mijn blik af van deze troosteloze vertoning der natuur en probeer mijn gedachten op een ander spoor te krijgen door de post uit de brievenbus te halen. Met de krant en enkele enveloppen in mijn hand, waaronder een blauwe van onze grote vriend de belasting, loop ik terug de kamer in. Ik kijk nog een keer op de thermostaat. Drieëntwintig graden, pffff….Nog steeds heb ik het koud. Zou ik ziek beginnen te worden? Misschien een griepje? Gaan we toch gewoon in de ziektewet met een maand eigen risico! Schijtzooi, werk je voor jezelf mag je niet eens meer ziek zijn tegenwoordig. Ja, het mag wel, alleen verdien je geen cent de eerste maand. Risico van het vak, ja natuurlijk! Ik plof met een zucht en een steun in mijn bank. De krant en de enveloppen steken nog steeds in mijn hand, maar ben me totaal niet bewust van wat er dan gebeurt.
Het kan goed maar luttele seconden zijn geweest, maar het zou me niets verbazen als ik tientallen minuten daar zo gezeten heb. Ik klap dicht. Mentaal en fysiek krijg ik ineens een zodanig enorme dreun dat alles, en ik bedoel letterlijk alles pijn doet. Alle spieren in mijn lichaam spannen zich, en ik krimp ineen. Mijn gedachten vliegen van hot naar her en terug, een film onthullend, welke geen enkele logische chronologe volgorde heeft en een innerlijke grote paniek maakt zich van mij meester. Verkrampt probeer ik te begrijpen, te beseffen wat er gebeurt. Maar hoe meer ik mijn best doe hoe pijnlijker het wordt. Tranen schieten in mijn ogen en het gevoel van angst maakt plaats voor wanhoop. Ik schiet vol, en kan niet langer, wil niet langer weerstand bieden aan mijn emoties. Warme tranen rollen over mijn wangen en snikkend komt het tot een ontlading van alle emoties die ik jaren lang weggemoffeld heb. Zoveel verdriet. Zoveel teleurstellingen, zoveel gevoel van eenzaamheid, zoveel gevoel van niet jezelf zijn, zoveel gevoel van leven voor anderen……. Mijn gehele levensgeschiedenis ontvouwt zich tussen mijn tranendal en dan wordt alles me duidelijk wat er de afgelopen maanden met me is gebeurt. Alle zorgen, al het verdriet, alle tegenslagen, alle mislukkingen zijn de opstap geweest naar wat ik nu onbewust met mezelf heb gedaan. Ik heb mijn masker afgezet, en de ontlading is groot. Zo ook het besef, want eindelijk kan ik verder.
Ik droog mijn tranen, snuit mijn neus en gooi wat koud water in mijn gezicht. Al ben ik nog hevig aangedaan, ik voel me opgelucht, zelfs bevrijd van het zwaarmoedige waar ik altijd mee rondgelopen heb. Bevrijd van alle negatieve gedachten die zich jarenlang hebben gemanifesteerd. Het is belangrijk dat iedereen mij leuk en aardig vind. Verhalen schrijven, Marco luisteren en genieten van de natuur zijn niet stoer. De onzekerheid in de liefde, bang om afgewezen te worden door een lieve vrouw. Altijd maar vrede willen sluiten met iedereen. Jezelf opzij zetten voor het gerief van anderen. Anderen nooit willen teleurstellen. Beloftes doen en afspraken maken en ze nooit nakomen. En mezelf zo goed voorliegen dat ik er zelf nog in geloof ook. Ik herken, en erken. Het begin is gemaakt, terug naar wie ik werkelijk ben en doen waar ik echt leuk vind en fijn vind om te doen. Ik voel de intensiteit en heb het gevoel dat ik gloei vanbinnen. Ik heb altijd geloofd in mezelf, weet dat ik een heel warm respectvol gevoelsmens ben met grote capaciteiten. Creatief en muzikaal. Zoals ieder mens gevormd in zijn jeugd tot wie ik nu ben, wel met alle prachtige eigenschappen nog steeds in me, die ik nooit helemaal weg heb kunnen stoppen. Als kind gekraakt door leeftijdsgenoten, want ik was anders. Had andere kleren aan, vond andere sporten dan voetbal leuker, sprak algemeen beschaaft Nederlands en niet dialect, en was de gehele dag een dromer in de klas. Begreep de lesstof niet goed. Ik was verlegen en bang. Werd ik niet achterna gezeten, pesten ze me wel. Een duw, een ruk aan je kleren, altijd als laatste uitgekozen worden tijdens sport, etc. Een vader die er bijna nooit was. Altijd maar werken, niet op de bouw maar boven in het land als salesmanager van scheepsmotoren. Heel veel op zakenreis, Amerika, India, noem maar op. Een andere basisschool waar ik wel volledig tot mijn recht kwam. Middelbare school waar het weer helemaal de andere kant op ging, ik hoorde er niet bij. Aanpassen maar. Echtscheiding van mijn ouders, Pa hield er een vrouw op na langs zijn huwelijk, fijn voorbeeld van je grootste voorbeeld tot dan toe, je stoere vader. Onzekerheid is troef, ben ik net als hem? “Je lijkt zoveel op je vader”, is een veelgehoorde kreet. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik besef mezelf dat ik al deze voorgaande dingen altijd geweten en geroepen heb. Toch bleef ik altijd maar in hetzelfde kringetje rondlopen, maakte dezelfde fouten. Ik schenk nog een kop koffie in voor mezelf terwijl mijn gedachten verder malen. Ik herken ineens zoveel facetten uit mijn leven. Waarom heeft dit allemaal zo moeten gebeuren? Ik was nog niet klaar om mijn verdriet en gemis te verwerken. Nog niet klaar om er iets mee te kunnen doen.
Nu ben ik wel zover. Mijn gehele korte leven tot nu toe is er een geweest van up en downs, net zoals ieder ander mens en ik heb ook niet het gevoel dat ik een volkomen vreemde ben geweest al die tijd. Mijn ware ik en mijn ware karakter is er altijd tussendoor gesluimerd, en de mensen die mij goed kennen en mij in hun hart hebben gesloten weten dat allang. Het allerbelangrijkste is dat ik nu weet wat ik moet doen om alles een plaats te geven zodat ik verder ga, op zoek naar mijn eigen geluk. Dit zal zeker niet zonder slag of stoot gaan maar kom maar op, ik ben er klaar voor. En mijn eerste geluk, daar ben ik al een heel eind naar op weg………
Ik ben niet langer gevangene van mijn eigen gedachten!
Tijn
zaterdag 29 september 2007
WARM
Diepe tegenstellingen, innige rust, innige onrust. Toehoren, luisteren. Kussen, zoenen. Vasthouden, omarmen. Denken, in gedachten verzonken. Toeval, geen toeval. Oppervlakkig, diep. Prettig, intens. Loslaten, vasthouden. Masker op, masker af. Afstand, dichtbij. Alleen, samen, samen, alleen.
Warm, vriendschap of relatie, beiden mogen hierin verdrinken, opgaan in het speciale, het bijna bovenwereldse van dit gegeven. Zonder woorden begrijpen maar er niks van snappen. Alles gewoon voelen, er elk moment van genieten, daar waar anderen allang afhaken. Volledig overgeven aan de emotie, alle maskers in de doffe aarde laten ploffen. Een steunpilaar voor elkaar, impulsief en zonder dwang, de gedachte het moet is nooit ter sprake gekomen. Een enkele blik versmeltend in elkaar, wetende wat deze betekent, een fladderende gedachte, opgevangen en beantwoord.
Lente, zomer, herfst, winter, allen even warm, al is het buiten kil, warm van binnen. Niet direct en toch altijd, sluimerend op de achtergrond in de gedachten aanwezig. Een enkele melodie van een lied op de radio, ervoor zorgende dat de gedachten weer even afdwalen.
Warm, vriendschap of relatie, beiden mogen hierin verdrinken en dit koesteren, wetende dat wat er is iets unieks is.Begrijpen maar niet snappen, het voelt goed, het hoort zo te zijn, apart, wel fijn. Intens samen toch alleen, intens alleen, toch samen. Geef de strijd maar op om te zoeken naar een verklaring, hoe of waarom. Vriendschap of een relatie kan je raken, dieper en harder dan je vaak verwacht.
Warm, het gevoel dat je een ander geeft, het gevoel dat een ander jou geeft. Het gevoel dat je een fijn mens bent, het gevoel dat je iets betekent, het gevoel dat je speciaal bent. Het gevoel dat je iets kunt betekenen voor een ander. Warm is een emotie welke zich pas openbaart als je jezelf openstelt voor iemand anders.
Natuurlijk is er verschil tussen warmte binnen een vriendschap en warmte binnen een relatie.
Maar los daarvan blijft het een gegeven dat hoe dichter je bij iemand komt, hoe warmer het kan worden.
Blijf jezelf en verdrink niet in de smeltkroes die warm heet. Geniet gewoon van de warmte die je elkaar geeft.
Tijn
EEN SPRONG IN DE DIEPTE
Waar ga ik heen? Ik heb geen idee, kan me ook niet oriënteren op dit moment, zie niet waar ik ben. Het is donker en stil, akelig stil zelfs op het moment dat ik me dit afvraag. Mijn kleding is doorweekt van de regen, die met een haast valse snelheid op mij neerdaalt. Mijn hele lijf doet pijn en ik heb het gevoel dat mijn kop ieder moment kan ontploffen. Ik probeer me te concentreren, maar door de vermoeidheid lukt me dat niet meer. Totaal ontredderd laat ik me vallen. Met een smak val ik in de modderige aarde en grijp met mijn handen in de grond. Verkrampt houd ik de koude natte aarde tussen mijn vingers. Ik knijp zo hard, dat mijn knokkels wit optrekken, maar ik merk dit zelf niet meer. Snikkend zit ik zo een tijdje op mijn knieën. Reddeloos verloren en moederziel alleen. Dan, met alle kracht die er nog in me zit, begin ik te graven. Als een bezetene graai ik om me heen, het vel van mijn vingers kapot trekkend in de natte harde aarde, alsmaar dieper en dieper. Geen idee hoe diep ik wil gaan, maar op dit moment is het enige waar ik aan kan denken dat ik moet graven. Zo ver als ik maar kan, graven. De onmacht is zo groot, ik kan mezelf niet redden, ik weet de weg niet meer, wat nu? In mijn gedachten heb ik zo diep gegraven dat ik de bovenrand van het gat niet eens meer zie. Ik klim er weer uit. De tranen rollen over mijn wangen en ik kijk nog een keer om me heen. Dan maak ik een sprong in de diepte. Ik val niet naar beneden, het voelt meer aan als dwarrelen, zoals sneeuw dat ook zo gracieus kan. Maar er komt geen eind aan, ik blijf maar dwarrelen. Plots versnel ik, en ik blijf versnellen. Als een speer suis ik naar beneden, en de angst slaat me op het hart. Ik houd mijn ogen stijf dichtgeknepen van de schrik en schreeuw het uit. Met duizelingwekkende snelheid voel ik de bodem naderen en met een ruk open ik mijn ogen. Neeeeeeeeeeee……..
Met een ruk schiet ik overeind. Ik kijk om me heen, grijp naar links en vind dat wat ik zoek. Mijn kamer licht op in het zachte schijnsel van het nachtlampje en ik besef wat er is gebeurt. Ik heb gedroomd, naar gedroomd en ik ben klam van het zweet.
Wat het betekent? Ik heb geen idee, en ik heb dit ook niet echt gedroomd, maar dat is niet relevant. Net als dat iemand in zijn of haar droom een sprong in de diepte neemt, doe ik dat met dit verhaal. Geen idee waar het eindigt, of waar het goed moet beginnen, zomaar een gedachte. Misschien is het de angst voor het onbekende, of de angst voor het falen. Of is het een waarschuwing aan jezelf dat je de verkeerde weg bent ingeslagen met je leven. Haal eruit wat jij denkt dat je er mee kunt doen, geef het een positieve wending, en de volgende keer schrijf ik wel weer een leuk verhaaltje…..
Tijn 12-02-07
Waar ga ik heen? Ik heb geen idee, kan me ook niet oriënteren op dit moment, zie niet waar ik ben. Het is donker en stil, akelig stil zelfs op het moment dat ik me dit afvraag. Mijn kleding is doorweekt van de regen, die met een haast valse snelheid op mij neerdaalt. Mijn hele lijf doet pijn en ik heb het gevoel dat mijn kop ieder moment kan ontploffen. Ik probeer me te concentreren, maar door de vermoeidheid lukt me dat niet meer. Totaal ontredderd laat ik me vallen. Met een smak val ik in de modderige aarde en grijp met mijn handen in de grond. Verkrampt houd ik de koude natte aarde tussen mijn vingers. Ik knijp zo hard, dat mijn knokkels wit optrekken, maar ik merk dit zelf niet meer. Snikkend zit ik zo een tijdje op mijn knieën. Reddeloos verloren en moederziel alleen. Dan, met alle kracht die er nog in me zit, begin ik te graven. Als een bezetene graai ik om me heen, het vel van mijn vingers kapot trekkend in de natte harde aarde, alsmaar dieper en dieper. Geen idee hoe diep ik wil gaan, maar op dit moment is het enige waar ik aan kan denken dat ik moet graven. Zo ver als ik maar kan, graven. De onmacht is zo groot, ik kan mezelf niet redden, ik weet de weg niet meer, wat nu? In mijn gedachten heb ik zo diep gegraven dat ik de bovenrand van het gat niet eens meer zie. Ik klim er weer uit. De tranen rollen over mijn wangen en ik kijk nog een keer om me heen. Dan maak ik een sprong in de diepte. Ik val niet naar beneden, het voelt meer aan als dwarrelen, zoals sneeuw dat ook zo gracieus kan. Maar er komt geen eind aan, ik blijf maar dwarrelen. Plots versnel ik, en ik blijf versnellen. Als een speer suis ik naar beneden, en de angst slaat me op het hart. Ik houd mijn ogen stijf dichtgeknepen van de schrik en schreeuw het uit. Met duizelingwekkende snelheid voel ik de bodem naderen en met een ruk open ik mijn ogen. Neeeeeeeeeeee……..
Met een ruk schiet ik overeind. Ik kijk om me heen, grijp naar links en vind dat wat ik zoek. Mijn kamer licht op in het zachte schijnsel van het nachtlampje en ik besef wat er is gebeurt. Ik heb gedroomd, naar gedroomd en ik ben klam van het zweet.
Wat het betekent? Ik heb geen idee, en ik heb dit ook niet echt gedroomd, maar dat is niet relevant. Net als dat iemand in zijn of haar droom een sprong in de diepte neemt, doe ik dat met dit verhaal. Geen idee waar het eindigt, of waar het goed moet beginnen, zomaar een gedachte. Misschien is het de angst voor het onbekende, of de angst voor het falen. Of is het een waarschuwing aan jezelf dat je de verkeerde weg bent ingeslagen met je leven. Haal eruit wat jij denkt dat je er mee kunt doen, geef het een positieve wending, en de volgende keer schrijf ik wel weer een leuk verhaaltje…..
Tijn 12-02-07
zaterdag 15 september 2007
MUZIEK
Sinds mensenheugenis is er al muziek. Sinds de mens bestaat maakt zij al muziek. De versmelting van klanken, voortgebracht uit kelen, instrumenten die daarvoor zijn vervaardicht, of al het mogelijke aan materialen welke zich daarvoor lenen. Van lepels tot trompetten, van oliedrums tot violen, van plastic verpakkingnopjes kapot drukken tot piano’s. Van zingen onder de douche tot volledige symfonie orkesten, van een serenade onder een heldere maan door een Neanderthaler naar de eerste de beste lekkere chick die hij ziet lopen, tot een samensmelting van de stemmen van Marco en Lucie. Van het druppen van je waterkraan naar het zachtjes tikken van de regen tegen het zolderraam. Overal en altijd is er muziek, in elke hoek en kier van de samenleving.
Muziek is het klankbord van je ziel. Voel je jezelf goed, draai je leuke vrolijke muziek, voel je jezelf kut, draai je trieste of gevoelige muziek. Met muziek geef je de emotie, het gevoel wat er in je zit, een extra impuls of je duwt deze aan de kant. Muziek doet alles met je. Het maakt je vrolijk, verdrietig, gelukkig, zielig, eenzaam, los, vrij, warm, koud, kippenvel, haren overeind, somber, tevreden, gezellig, top.
Je staat ervoor open of je sluit je ervoor af. Toch kan je er nooit omheen. Al ontloop je alle vormen van geluidsdragers en vlucht je ver de bossen in. Ver van de bewoonde wereld met al zijn teringherrie, zo ver als dat je benen je kunnen dragen, en je vind een prachtig plekje ergens diep in het bijna ondoordringbare woud. Een prachtige groene plak mos, waar je jezelf neervlijt om te kunnen genieten van de intense rust……..Dan nog, nee juist dan ervaar je pas dat muziek overal is. Langzaam verdwijnen de nagalmende geluiden van je vorige omgeving uit je gehoor, de zachte piep die je nog waarneemt sterft een eenzame dood en even, heel even, waan je jezelf in de ideale geluidsvrije omgeving. Aan deze illusie komt langzaam een eind. Eerst zacht en bijna onhoorbaar, je eerste gedachte is dat je jezelf iets aan het inbeelden bent, dringen er zich geluiden binnen. De wind die zachtjes de bladeren van de bomen streelt, kleine insecten die zoemen om je hoofd, een hert dat over de dorre bladerloze takjes op de grond loopt. De smeltkroes van geluiden wordt steeds sterker. Het kraken van de bomen, het geritsel van een klein muisje dat zich een weg baant door de rand van jouw groene mosveldje. Sterker, het zacht heen en weer deinen van een verwilderde roos, het trommelende ritme van een duizendpoot die over een verdwaalde kei schrijdt, het tikken van de poten van een spin welke besloten heeft jou schoen als hindernis te nemen, op weg naar een geschikte plek om zijn dodelijke web te spinnen. In je gedachten versmelten al deze geluiden tot een van de mooiste symfonie’n die je ooit hebt waargenomen. Het samenspel van al deze geluiden, de eenvoud hiervan, zet je hart open en ineens besef je weer wat je kwam doen. Je was op de vlucht geslagen voor de teringherrie in je hoofd. Je zocht rust om het besef terug te vinden. Het besef dat je bent wie je bent….. Een onderdeel van de symfonie die zich om je heen aan het voltrekken is. Volledig bewust van je eigen eenvoud en wereldse grote neem je dankbaar afscheid van je omgeving. Drie uur later, voor je gevoel vijf minuten, kom je weer terug aan de rand van de bewoonde wereld. Je kijkt nog een keer om naar de plek die je oren weer heeft geopend voor de muziek om je heen, en als een gelukkig mens loop je vol goede moed de chaos weer in. Je kunt de hele wereld weer aan.
Muziek kan je maken, muziek kan je breken. Maar uiteindelijk heelt muziek alle wonden. Uiteindelijk geeft muziek je weer het besef dat je leeft. Uiteindelijk geeft muziek je weer het gelukzalige gevoel. Uiteindelijk is muziek de beste remedie voor de gedachte welke deze dan ook mag zijn. Uiteindelijk kan muziek niet die dierbare teruggeven die je verloren hebt, maar wel je verdriet een plaats geven en je steunen bij je verwerking. Muziek is er immers altijd en overal. M.S.
Muziek is het klankbord van je ziel. Voel je jezelf goed, draai je leuke vrolijke muziek, voel je jezelf kut, draai je trieste of gevoelige muziek. Met muziek geef je de emotie, het gevoel wat er in je zit, een extra impuls of je duwt deze aan de kant. Muziek doet alles met je. Het maakt je vrolijk, verdrietig, gelukkig, zielig, eenzaam, los, vrij, warm, koud, kippenvel, haren overeind, somber, tevreden, gezellig, top.
Je staat ervoor open of je sluit je ervoor af. Toch kan je er nooit omheen. Al ontloop je alle vormen van geluidsdragers en vlucht je ver de bossen in. Ver van de bewoonde wereld met al zijn teringherrie, zo ver als dat je benen je kunnen dragen, en je vind een prachtig plekje ergens diep in het bijna ondoordringbare woud. Een prachtige groene plak mos, waar je jezelf neervlijt om te kunnen genieten van de intense rust……..Dan nog, nee juist dan ervaar je pas dat muziek overal is. Langzaam verdwijnen de nagalmende geluiden van je vorige omgeving uit je gehoor, de zachte piep die je nog waarneemt sterft een eenzame dood en even, heel even, waan je jezelf in de ideale geluidsvrije omgeving. Aan deze illusie komt langzaam een eind. Eerst zacht en bijna onhoorbaar, je eerste gedachte is dat je jezelf iets aan het inbeelden bent, dringen er zich geluiden binnen. De wind die zachtjes de bladeren van de bomen streelt, kleine insecten die zoemen om je hoofd, een hert dat over de dorre bladerloze takjes op de grond loopt. De smeltkroes van geluiden wordt steeds sterker. Het kraken van de bomen, het geritsel van een klein muisje dat zich een weg baant door de rand van jouw groene mosveldje. Sterker, het zacht heen en weer deinen van een verwilderde roos, het trommelende ritme van een duizendpoot die over een verdwaalde kei schrijdt, het tikken van de poten van een spin welke besloten heeft jou schoen als hindernis te nemen, op weg naar een geschikte plek om zijn dodelijke web te spinnen. In je gedachten versmelten al deze geluiden tot een van de mooiste symfonie’n die je ooit hebt waargenomen. Het samenspel van al deze geluiden, de eenvoud hiervan, zet je hart open en ineens besef je weer wat je kwam doen. Je was op de vlucht geslagen voor de teringherrie in je hoofd. Je zocht rust om het besef terug te vinden. Het besef dat je bent wie je bent….. Een onderdeel van de symfonie die zich om je heen aan het voltrekken is. Volledig bewust van je eigen eenvoud en wereldse grote neem je dankbaar afscheid van je omgeving. Drie uur later, voor je gevoel vijf minuten, kom je weer terug aan de rand van de bewoonde wereld. Je kijkt nog een keer om naar de plek die je oren weer heeft geopend voor de muziek om je heen, en als een gelukkig mens loop je vol goede moed de chaos weer in. Je kunt de hele wereld weer aan.
Muziek kan je maken, muziek kan je breken. Maar uiteindelijk heelt muziek alle wonden. Uiteindelijk geeft muziek je weer het besef dat je leeft. Uiteindelijk geeft muziek je weer het gelukzalige gevoel. Uiteindelijk is muziek de beste remedie voor de gedachte welke deze dan ook mag zijn. Uiteindelijk kan muziek niet die dierbare teruggeven die je verloren hebt, maar wel je verdriet een plaats geven en je steunen bij je verwerking. Muziek is er immers altijd en overal. M.S.
donderdag 13 september 2007
HULP VOOR DE FEEËN ZUSJES!
Het was een prachtig mooie dag ergens in september. De zon streelde zachtjes de uitgestrekte groene velden die glinsterden van de ochtenddouw. Muisjes speelden samen verstoppertje aan de rand van een bos. Eekhoorntjes zochten naar gevallen eikeltjes en een enkele specht hoorde je ratelend met zijn snavel een holletje boren in een grote boom. Rakketakketak rakketakketak rakketakketak. Een heel licht briesje wind gleed door de boomtoppen en je kon de blaadjes horen ritselen. Spinnetjes sponnen hun web terwijl hun kindertjes samen tikkertje speelden onder het wakende oog van mama. Midden in dit bos stond een hele grote oude wijze boom. Alle dieren van het bos noemden hem altijd bij zijn bijnaam. “hé hallo Opa, gaat het vandaag nog regenen?” vroegen ze hem dan giechelend. En met een krakend geluid opende de oude boom dan zijn ogen en keek de kleine dieren lang en streng aan. “stelletje belhamels, waarom storen jullie deze oude boom hiervoor? Als jullie naar de lucht kijken weten jullie zelf wel of het gaat regenen.” En hij zwaaide dan hard met zijn grote takken heen en weer zodat alle dieren van schrik een meter achteruit sprongen. “Hahahaha, dat krijg je ervan als je geen respect hebt voor een oude wijze boom”, lachte hij. Zo ging het altijd. Eigenlijk heette de boom helemaal geen Opa. Hij stond er al zo lang dat zelfs de andere bomen niet eens wisten hoe hij daar terecht was gekomen en hoe oud hij was. Maar ze wisten wel dat hij eigenlijk Alvaro heette. Sommige oude bomen van het bos hadden ooit eens verteld dat Alvaro een hele oude naam is, van ver voordat het bos bestond, en beschermer van alles betekende. Daarom hadden alle dieren zoveel respect voor hem, want ze wisten dat hij die naam niet zomaar had gekregen. Altijd als er iets in het bos gebeurde werd Alvaro om raad gevraagd. Want hij wist wel wat er moest gebeuren. Bij Alvaro waren ze veilig. Maar Alvaro was deze dag treurig. Hij liet zijn grote takken met prachtig gekleurde bladeren hangen.
Douwe de duif vloog op die mooie morgen hoog boven de velden richting het bos. Van veraf zag hij al dat er iets niet klopte. ‘Wat is dat nou?’ dacht hij.’Alvaro heeft zijn takken hangen, er is iets aan de hand.’ Meteen vloog hij naar Alvaro toe en streek neer op een van zijn grote takken. “Goedemorgen Alvaro.”zij de duif. “Wat is er aan de hand? Waarom ben je zo treurig?” Krakend en met een diepe zucht opende Alvaro zijn ogen. “Dag Douwe, heb je het nog niet gehoord?”vroeg hij. “Wat gehoord?”vroeg de duif, hij had geen flauw idee waar de boom het over had. “Herfinja en Lentija hebben ruzie gekregen samen, en nu is er een zware storm op komst.” Herfinja was de herfstfee en Lentija was de lentefee. Ze waren zusjes van elkaar. Hier schrok Douwe wel een beetje van. Hij kon zich nog de laatste keer herinneren dat de twee feeën ruzie hadden. Het hele land schudde toen heen en weer! “Hoe kunnen die twee lieve feeën nu ruzie hebben?”vroeg de duif. Toen vertelde Alvaro met zijn zware krakende stem wat hij had gehoord. De twee lieve feeën hadden samen nog twee lieve zusjes en met zijn vieren hadden ze ieder een gedeelte van het jaar om voor het weer te zorgen. Maar ze vonden dit allemaal zo leuk om te doen dat ze zich niet aan de afgesproken tijd hielden. Nu was Lentija boos geworden en had ze tegen Herfinja gezegd dat ze onmiddellijk moest stoppen met de herfst, zodra haar tijd voorbij was. Herfinja vond het maar stom dat Lentija nu al begon te mopperen. Want Wintija, hun andere zusje kwam toch na haar, dus ze moest zich er niet mee bemoeien. Nu waren ze boos op elkaar en spraken ze ook niet meer samen. Dat was ook de reden waarom het de afgelopen weken al zoveel had geregend. Herfinja had zo hard moeten huilen om die ruzie met haar zusje, dat ze niet te troosten was. Met een diepe zucht maakte Alvaro een eind aan zijn verhaal. Douwe de duif, die vanmorgen nog zo vrolijk was weggevlogen van huis keek naar beneden. Bijna alle diertjes van het bos hadden zich onder de grote stam van Alvaro verzameld en hadden ademloos zitten luisteren naar Alvaro’s verhaal. “We moeten iets doen.”piepte Dribbel. Dribbel was het snelste muisje van het bos. “Ja, dit kan toch niet, twee lieve feeën die ruzie hebben?”kraakte Argon de kraai. Ineens begonnen alle dieren door elkaar heen te praten en te tetteren. “STOP”zei Alvaro plots zeer luid, en meteen was het stil. Zo luid had de grote oude wijze Alvaro nog nooit gesproken. “Ik heb een idee, luister met me mee.” Toen werd het zo stil in het bos, dat zelfs de eigenwijze specht stopte met ratelen. Met zijn diepe zware krakende stem begon Alvaro te praten en de dieren luisterden ademloos toe. “Lang geleden, toen ik nog jong was, is dit ook al eens gebeurd. Er is iets wat we kunnen doen, maar daar heb ik jullie hulp voor nodig”zei hij. Alvaro zuchtte. “Jullie hebben de lieve feeën nog nooit samen gezien, maar er is een manier om hun samen te krijgen hier in dit bos.” Douwe de duif keek naar beneden en zag de verbazing op de gezichten van de dieren. Dat kon toch niet? Twee feeën bij elkaar en dan ook nog eens in hun bos? “Wat wij moeten doen is samen heel sterk aan de feeën denken, allemaal tegelijk. Als we dat doen dan hebben we kans dat ze tegelijk hier voor ons verschijnen. Als ze dan allebei hier zijn vertellen we allemaal waarom ze nooit ruzie mogen maken samen. Ze zijn zusjes en die houden van elkaar en moeten samen lachen en plezier maken.” Het was muisstil in het bos. Alle dieren waren zo onder de indruk van wat de oude wijze Alvaro had verteld. Toen begon de kleine Dribbel te piepen. “Ja, Opa, dat is wat we gaan doen. We gaan met zijn allen de zusjes weer samenbrengen!” “Ja, jaajjaajaaajadoenwe waar wachten we op jaja kom op ajjaja” riepen alle dieren door elkaar heen.”Goed, zo doen we het”zei Alvaro. “Ga nu allemaal naar huis en denk goed na wat je tegen de feeën wil zeggen als ze hier zijn, waarom ze geen ruzie moeten maken maar lief moeten zijn voor elkaar, en dan zien we elkaar tegen de avond, als de zon bijna onder gaat, weer hier onder mijn takken.” Zo gezegd zo gedaan en alle dieren renden naar huis om hun verhaal voor te bereiden.
Het liep tegen de avond en de zon had zijn werk erop zitten voor vandaag. Langzaam zakte hij verder naar beneden met hele mooie zacht gele en rode kleuren. De meeste dieren hadden zich al verzameld onder de grote takken van Alvaro en gezamenlijk zaten ze te wachten tot de laatste dieren erbij waren. Zelfs de specht was aanwezig en Douwe was weer op een van de takken van Alvaro gaan zitten. Toen alle dieren aanwezig waren opende Alvaro krakend zijn ogen.“Fijn dat jullie er allemaal zijn”zei hij. “We doen dadelijk allemaal onze ogen dicht, en denken dan heel hard aan allebei de lieve feeën en vragen of ze naar ons willen komen. Als alles goed gaat zullen ze hierheen komen en dan vertellen we een voor een ons verhaal, afgesproken?” Allemaal tegelijk riepen de dieren ja. “Goed”zei Alvaro, “doe dan nu jullie ogen dicht en roep in gedachten de feeën naar ons”. Alle dieren en zelfs de andere bomen van het bos deden wat Alvaro vroeg en weer werd het zo stil in het bos, zo stil was het zelfs niet als alle dieren sliepen. Ineens, na een paar minuten, begon heel langzaam het donkere bos op te lichten. Eerst leek het wel het schijnsel van een vuurvliegje, maar al snel werd het groter en groter en het mooiste zachtste licht wat de dieren ooit hadden gezien scheen door het hele bos heen. Een grote bol van alle mooiste lichtblauwe en lichtgroene kleuren, gemengd met lichtroze scheen over de gezichten van de dieren heen. Ademloos openden zij hun ogen en de ene ohhhhh na de andere was te horen. Wat de dieren toen zagen hadden ze nog nooit gezien. Boven hun hoofden zweefden de twee mooiste feeën die ze ooit hadden gezien. De zusjes hadden prachtige lange jurken aan van het mooiste stof dat je maar kunt vinden. Alles was perfect en enkele dieren pinkten een traantje weg van geluk toen ze de prachtige feeën zagen. Het was nog steeds muisstil in het bos want iedereen was zo onder de indruk van wat ze zagen dat niemand iets durfde te zeggen. Toen Herfinja begon te spreken klonk het als het mooiste lied dat de dieren ooit hadden gehoord, zo mooi was haar stem. “Alvaro, lieve wijze grote oude boom, wat is er hier aan de hand? Waarom hebben jullie mij en mijn zusje Lentija bij jullie geroepen?” vroeg ze. “Dat kan ik als oude wijze boom je vertellen lieve Herfinja, maar ik heb liever dat jij en je zusje luisteren naar de dieren van het bos, want die kunnen jullie veel beter vertellen waarom wij jullie hierheen hebben geroepen”. De twee feeën keken elkaar verbaast aan. “Nou Alvaro”, zei Lentija, “dat moet dan wel heel erg belangrijk zijn als jij als oude wijze boom voor je laat spreken”. “Dat is het ook”zei Alvaro, en toen zei hij iets wat hij nog nooit tegen de feeën had gezegd en ook nooit meer zou zeggen.”Zwijg beiden nu, en luister naar de dieren van het woud. Laat hen uitspreken totdat allen klaar zijn met hun verhaal en leer jullie les hieruit.” Met een zucht en een rilling in zijn stem die iedereen hoorde sprak Alvaro zijn laatste woorden uit. “Lieve dieren van het bos, vertel nu een voor een jullie verhalen zodat de lieve mooie feeën weer weten hoe belangrijk lief voor elkaar zijn is.” En de grote wijze Alvaro sloot zijn ogen. De feeën, die Alvaro al heel lang kenden, wisten hoe belangrijk het was om nu niks te zeggen en te luisteren naar de dieren, want zo had hij nog nooit gesproken tegen hen. Dribbel, het snelste kleine muisje, was de eerste die de stoute schoenen aantrok en met zijn verhaal begon. Hij vertelde over zijn eigen broertjes en zusjes. Over zijn vader en moeder. Over zijn opa’s en oma’s en zijn neven en nichten en niet te vergeten over zijn vriendjes en vriendinnetjes en alle andere dieren van het bos. Hij vertelde de feeën hoe veel hij van iedereen hield en hoe belangrijk ze allemaal waren voor hem. Ademloos luisterden de feeën naar het verhaal van Dribbel en naar alle andere verhalen van de dieren in het bos. Tranen van geluk liepen over hun wangen bij het horen van al deze ontroerende warme verhalen. Toen alle dieren klaar waren viel er weer een stilte over het bos. Alleen was het deze keer geen diepe stilte. Je hoorde geen enkele stem, geen rakketakketak van de specht, geen gegiebel van de kindertjes. Nee, wat je hoorde waren de twee feeën! Alle dieren keken naar boven, in dat prachtige licht waar de twee zusjes met hun schitterende jurken elkaar snikkend in een innige omarming vasthielden. De tranen rolden over hun wangen van geluk. “Ohhh, lieve Herfinja, wat hebben we toch gedaan? Waarom hebben we samen toch zo ruzie gemaakt om zo iets kleins en onbenulligs?” zei Lentija. Herfinja snikte en streek heel lief met haar feeën hand een rollende traan van de wang van haar lieve zusje. “Niks is zo belangrijk om daar als zusjes ruzie over te maken. Volgende keer dan praten we het gewoon uit, ja?”zei Herfinja. Toen begonnen alle dieren van het bos te juichen en te roepen van geluk en plezier. Want het was ze gelukt. Ze hadden met zijn allen de zusjes weer bij elkaar gekregen. De diertjes dansten en zongen en sprongen in het rond, en de kindertjes zongen liedjes zoals: “De feeën de feeën, die hadden ruzie met zijn tweeën, nu huilen en lachen ze samen van geluk, onze dag kan niet meer stuk, onze dag kan niet meer stuk! De feeën, de feeën……, en de dieren dansten en sprongen in het rond. Alvaro, de grote oude wijze boom had zijn ogen alweer geopend, en niemand kon het zien, maar Douwe de duif, die op ooghoogte op een van Alvaro’s takken zat zag het wel…Die grote sterke Alvaro had een traantje onder zijn oog! “Maar Alvaro, waarom huil jij nou?”vroeg Douwe. Heel even was het stil, maar toen zei Alvaro:”Lieve Douwe, wat is er mooier dan twee feeën en alle dieren zo gelukkig te zien?” Toen begon Herfinja met haar prachtige stem weer te spreken en meteen waren alle dieren muisstil. “Lieve dieren en bomen van het bos. Lentija en ik, wij willen jullie bedanken voor zoveel warmte. Wij willen jullie bedanken dat wij hier bij jullie in het bos mogen zijn samen, en voor alle mooie warme verhalen, en voor de liefde die jullie ons geven.” De zusjes keken naar beneden, naar de dieren en wat ze zagen was het mooiste, en liefste wat ze ooit hadden gezien. Alle dieren hielden elkaar vast en straalden zoveel geluk en liefde uit! “Maar nu moeten wij jullie verlaten lieve dieren van het bos”zei Lentija. “Nog een keer heel erg bedankt dat jullie ons hebben samengebracht en dat wij zo veel van jullie allemaal hebben mogen leren over wat lief voor elkaar zijn is”. “Dag lieve dieren” zeiden de twee feeën nu in koor en zwaaiend naar de dieren op de grond gingen de feeën hoger en hoger, door de bladeren van de bomen, in die prachtige bol van licht. Hoger en hoger, zo hoog dat de bol kleiner en kleiner werd. Zo hoog dat de dieren ze niet meer zagen.
En de rest van de nacht vierden de dieren van het bos samen met Alvaro feest. Want met hun vriendschap en liefde hadden ze de feeën weer bij elkaar gebracht. Er werd gedanst en gezongen, gelachen en gegiebeld van geluk samen. De meest mooie verhalen werden verteld en de dieren waren gelukkiger dan ooit. En de feeën? Die zaten samen hoog boven het bos met zijn tweeën te genieten van hun geluk samen, en beloofden elkaar dat ze geen ruzie meer zouden maken samen. Zo kwam het toch nog allemaal goed met de zusjes en alle dieren in het bos. En Alvaro? Die was weer de grote oude wijze boom van het bos, waar de dieren nog meer van hielden dan vroeger. Die wijze lieve Alvaro………..
Douwe de duif vloog op die mooie morgen hoog boven de velden richting het bos. Van veraf zag hij al dat er iets niet klopte. ‘Wat is dat nou?’ dacht hij.’Alvaro heeft zijn takken hangen, er is iets aan de hand.’ Meteen vloog hij naar Alvaro toe en streek neer op een van zijn grote takken. “Goedemorgen Alvaro.”zij de duif. “Wat is er aan de hand? Waarom ben je zo treurig?” Krakend en met een diepe zucht opende Alvaro zijn ogen. “Dag Douwe, heb je het nog niet gehoord?”vroeg hij. “Wat gehoord?”vroeg de duif, hij had geen flauw idee waar de boom het over had. “Herfinja en Lentija hebben ruzie gekregen samen, en nu is er een zware storm op komst.” Herfinja was de herfstfee en Lentija was de lentefee. Ze waren zusjes van elkaar. Hier schrok Douwe wel een beetje van. Hij kon zich nog de laatste keer herinneren dat de twee feeën ruzie hadden. Het hele land schudde toen heen en weer! “Hoe kunnen die twee lieve feeën nu ruzie hebben?”vroeg de duif. Toen vertelde Alvaro met zijn zware krakende stem wat hij had gehoord. De twee lieve feeën hadden samen nog twee lieve zusjes en met zijn vieren hadden ze ieder een gedeelte van het jaar om voor het weer te zorgen. Maar ze vonden dit allemaal zo leuk om te doen dat ze zich niet aan de afgesproken tijd hielden. Nu was Lentija boos geworden en had ze tegen Herfinja gezegd dat ze onmiddellijk moest stoppen met de herfst, zodra haar tijd voorbij was. Herfinja vond het maar stom dat Lentija nu al begon te mopperen. Want Wintija, hun andere zusje kwam toch na haar, dus ze moest zich er niet mee bemoeien. Nu waren ze boos op elkaar en spraken ze ook niet meer samen. Dat was ook de reden waarom het de afgelopen weken al zoveel had geregend. Herfinja had zo hard moeten huilen om die ruzie met haar zusje, dat ze niet te troosten was. Met een diepe zucht maakte Alvaro een eind aan zijn verhaal. Douwe de duif, die vanmorgen nog zo vrolijk was weggevlogen van huis keek naar beneden. Bijna alle diertjes van het bos hadden zich onder de grote stam van Alvaro verzameld en hadden ademloos zitten luisteren naar Alvaro’s verhaal. “We moeten iets doen.”piepte Dribbel. Dribbel was het snelste muisje van het bos. “Ja, dit kan toch niet, twee lieve feeën die ruzie hebben?”kraakte Argon de kraai. Ineens begonnen alle dieren door elkaar heen te praten en te tetteren. “STOP”zei Alvaro plots zeer luid, en meteen was het stil. Zo luid had de grote oude wijze Alvaro nog nooit gesproken. “Ik heb een idee, luister met me mee.” Toen werd het zo stil in het bos, dat zelfs de eigenwijze specht stopte met ratelen. Met zijn diepe zware krakende stem begon Alvaro te praten en de dieren luisterden ademloos toe. “Lang geleden, toen ik nog jong was, is dit ook al eens gebeurd. Er is iets wat we kunnen doen, maar daar heb ik jullie hulp voor nodig”zei hij. Alvaro zuchtte. “Jullie hebben de lieve feeën nog nooit samen gezien, maar er is een manier om hun samen te krijgen hier in dit bos.” Douwe de duif keek naar beneden en zag de verbazing op de gezichten van de dieren. Dat kon toch niet? Twee feeën bij elkaar en dan ook nog eens in hun bos? “Wat wij moeten doen is samen heel sterk aan de feeën denken, allemaal tegelijk. Als we dat doen dan hebben we kans dat ze tegelijk hier voor ons verschijnen. Als ze dan allebei hier zijn vertellen we allemaal waarom ze nooit ruzie mogen maken samen. Ze zijn zusjes en die houden van elkaar en moeten samen lachen en plezier maken.” Het was muisstil in het bos. Alle dieren waren zo onder de indruk van wat de oude wijze Alvaro had verteld. Toen begon de kleine Dribbel te piepen. “Ja, Opa, dat is wat we gaan doen. We gaan met zijn allen de zusjes weer samenbrengen!” “Ja, jaajjaajaaajadoenwe waar wachten we op jaja kom op ajjaja” riepen alle dieren door elkaar heen.”Goed, zo doen we het”zei Alvaro. “Ga nu allemaal naar huis en denk goed na wat je tegen de feeën wil zeggen als ze hier zijn, waarom ze geen ruzie moeten maken maar lief moeten zijn voor elkaar, en dan zien we elkaar tegen de avond, als de zon bijna onder gaat, weer hier onder mijn takken.” Zo gezegd zo gedaan en alle dieren renden naar huis om hun verhaal voor te bereiden.
Het liep tegen de avond en de zon had zijn werk erop zitten voor vandaag. Langzaam zakte hij verder naar beneden met hele mooie zacht gele en rode kleuren. De meeste dieren hadden zich al verzameld onder de grote takken van Alvaro en gezamenlijk zaten ze te wachten tot de laatste dieren erbij waren. Zelfs de specht was aanwezig en Douwe was weer op een van de takken van Alvaro gaan zitten. Toen alle dieren aanwezig waren opende Alvaro krakend zijn ogen.“Fijn dat jullie er allemaal zijn”zei hij. “We doen dadelijk allemaal onze ogen dicht, en denken dan heel hard aan allebei de lieve feeën en vragen of ze naar ons willen komen. Als alles goed gaat zullen ze hierheen komen en dan vertellen we een voor een ons verhaal, afgesproken?” Allemaal tegelijk riepen de dieren ja. “Goed”zei Alvaro, “doe dan nu jullie ogen dicht en roep in gedachten de feeën naar ons”. Alle dieren en zelfs de andere bomen van het bos deden wat Alvaro vroeg en weer werd het zo stil in het bos, zo stil was het zelfs niet als alle dieren sliepen. Ineens, na een paar minuten, begon heel langzaam het donkere bos op te lichten. Eerst leek het wel het schijnsel van een vuurvliegje, maar al snel werd het groter en groter en het mooiste zachtste licht wat de dieren ooit hadden gezien scheen door het hele bos heen. Een grote bol van alle mooiste lichtblauwe en lichtgroene kleuren, gemengd met lichtroze scheen over de gezichten van de dieren heen. Ademloos openden zij hun ogen en de ene ohhhhh na de andere was te horen. Wat de dieren toen zagen hadden ze nog nooit gezien. Boven hun hoofden zweefden de twee mooiste feeën die ze ooit hadden gezien. De zusjes hadden prachtige lange jurken aan van het mooiste stof dat je maar kunt vinden. Alles was perfect en enkele dieren pinkten een traantje weg van geluk toen ze de prachtige feeën zagen. Het was nog steeds muisstil in het bos want iedereen was zo onder de indruk van wat ze zagen dat niemand iets durfde te zeggen. Toen Herfinja begon te spreken klonk het als het mooiste lied dat de dieren ooit hadden gehoord, zo mooi was haar stem. “Alvaro, lieve wijze grote oude boom, wat is er hier aan de hand? Waarom hebben jullie mij en mijn zusje Lentija bij jullie geroepen?” vroeg ze. “Dat kan ik als oude wijze boom je vertellen lieve Herfinja, maar ik heb liever dat jij en je zusje luisteren naar de dieren van het bos, want die kunnen jullie veel beter vertellen waarom wij jullie hierheen hebben geroepen”. De twee feeën keken elkaar verbaast aan. “Nou Alvaro”, zei Lentija, “dat moet dan wel heel erg belangrijk zijn als jij als oude wijze boom voor je laat spreken”. “Dat is het ook”zei Alvaro, en toen zei hij iets wat hij nog nooit tegen de feeën had gezegd en ook nooit meer zou zeggen.”Zwijg beiden nu, en luister naar de dieren van het woud. Laat hen uitspreken totdat allen klaar zijn met hun verhaal en leer jullie les hieruit.” Met een zucht en een rilling in zijn stem die iedereen hoorde sprak Alvaro zijn laatste woorden uit. “Lieve dieren van het bos, vertel nu een voor een jullie verhalen zodat de lieve mooie feeën weer weten hoe belangrijk lief voor elkaar zijn is.” En de grote wijze Alvaro sloot zijn ogen. De feeën, die Alvaro al heel lang kenden, wisten hoe belangrijk het was om nu niks te zeggen en te luisteren naar de dieren, want zo had hij nog nooit gesproken tegen hen. Dribbel, het snelste kleine muisje, was de eerste die de stoute schoenen aantrok en met zijn verhaal begon. Hij vertelde over zijn eigen broertjes en zusjes. Over zijn vader en moeder. Over zijn opa’s en oma’s en zijn neven en nichten en niet te vergeten over zijn vriendjes en vriendinnetjes en alle andere dieren van het bos. Hij vertelde de feeën hoe veel hij van iedereen hield en hoe belangrijk ze allemaal waren voor hem. Ademloos luisterden de feeën naar het verhaal van Dribbel en naar alle andere verhalen van de dieren in het bos. Tranen van geluk liepen over hun wangen bij het horen van al deze ontroerende warme verhalen. Toen alle dieren klaar waren viel er weer een stilte over het bos. Alleen was het deze keer geen diepe stilte. Je hoorde geen enkele stem, geen rakketakketak van de specht, geen gegiebel van de kindertjes. Nee, wat je hoorde waren de twee feeën! Alle dieren keken naar boven, in dat prachtige licht waar de twee zusjes met hun schitterende jurken elkaar snikkend in een innige omarming vasthielden. De tranen rolden over hun wangen van geluk. “Ohhh, lieve Herfinja, wat hebben we toch gedaan? Waarom hebben we samen toch zo ruzie gemaakt om zo iets kleins en onbenulligs?” zei Lentija. Herfinja snikte en streek heel lief met haar feeën hand een rollende traan van de wang van haar lieve zusje. “Niks is zo belangrijk om daar als zusjes ruzie over te maken. Volgende keer dan praten we het gewoon uit, ja?”zei Herfinja. Toen begonnen alle dieren van het bos te juichen en te roepen van geluk en plezier. Want het was ze gelukt. Ze hadden met zijn allen de zusjes weer bij elkaar gekregen. De diertjes dansten en zongen en sprongen in het rond, en de kindertjes zongen liedjes zoals: “De feeën de feeën, die hadden ruzie met zijn tweeën, nu huilen en lachen ze samen van geluk, onze dag kan niet meer stuk, onze dag kan niet meer stuk! De feeën, de feeën……, en de dieren dansten en sprongen in het rond. Alvaro, de grote oude wijze boom had zijn ogen alweer geopend, en niemand kon het zien, maar Douwe de duif, die op ooghoogte op een van Alvaro’s takken zat zag het wel…Die grote sterke Alvaro had een traantje onder zijn oog! “Maar Alvaro, waarom huil jij nou?”vroeg Douwe. Heel even was het stil, maar toen zei Alvaro:”Lieve Douwe, wat is er mooier dan twee feeën en alle dieren zo gelukkig te zien?” Toen begon Herfinja met haar prachtige stem weer te spreken en meteen waren alle dieren muisstil. “Lieve dieren en bomen van het bos. Lentija en ik, wij willen jullie bedanken voor zoveel warmte. Wij willen jullie bedanken dat wij hier bij jullie in het bos mogen zijn samen, en voor alle mooie warme verhalen, en voor de liefde die jullie ons geven.” De zusjes keken naar beneden, naar de dieren en wat ze zagen was het mooiste, en liefste wat ze ooit hadden gezien. Alle dieren hielden elkaar vast en straalden zoveel geluk en liefde uit! “Maar nu moeten wij jullie verlaten lieve dieren van het bos”zei Lentija. “Nog een keer heel erg bedankt dat jullie ons hebben samengebracht en dat wij zo veel van jullie allemaal hebben mogen leren over wat lief voor elkaar zijn is”. “Dag lieve dieren” zeiden de twee feeën nu in koor en zwaaiend naar de dieren op de grond gingen de feeën hoger en hoger, door de bladeren van de bomen, in die prachtige bol van licht. Hoger en hoger, zo hoog dat de bol kleiner en kleiner werd. Zo hoog dat de dieren ze niet meer zagen.
En de rest van de nacht vierden de dieren van het bos samen met Alvaro feest. Want met hun vriendschap en liefde hadden ze de feeën weer bij elkaar gebracht. Er werd gedanst en gezongen, gelachen en gegiebeld van geluk samen. De meest mooie verhalen werden verteld en de dieren waren gelukkiger dan ooit. En de feeën? Die zaten samen hoog boven het bos met zijn tweeën te genieten van hun geluk samen, en beloofden elkaar dat ze geen ruzie meer zouden maken samen. Zo kwam het toch nog allemaal goed met de zusjes en alle dieren in het bos. En Alvaro? Die was weer de grote oude wijze boom van het bos, waar de dieren nog meer van hielden dan vroeger. Die wijze lieve Alvaro………..
BAR HANGEN
Daar zit je dan, nu alweer een dag geleden. Niet alleen, samen met lotgenoten. Het is er warm, beetje klam zelfs, en je doet je jas uit. Je gedachten gaan van links naar rechts, van voor naar achter. Zinloos? Moedeloos? Gewoon zomaar?
Je zit er, reden onbekend, jij en zo velen. Hij bestelt er nog een voor de rest. De rest, wie of wat is nou de rest. Er wordt je wat gevraagd. Met een schok, anderen merken dit niet, wordt je losgerukt van je gedachten. Ja lekker, doe er nog maar een. De volgende is van mij. Weg ben je weer. Heeft wel iets, zo allemaal bij elkaar, niet thuis en toch een huiselijk gevoel. Alleen en toch samen……pffff, samen en toch moederziel alleen zul je bedoelen. Of werkt dat niet zo? Zit ik hier omdat ik gewoon even weg wilde? Gewoon even onder de mensen zijn. Heb de laatste tijd zat meegemaakt, lang genoeg burgerlijk tussen twee muren gezeten en heb even behoefte aan wat gezelschap, wat slappe klets, weer nieuwe mensen leren kennen?
Je onderarmen worden nat en met een ruk wordt je voor de tweede maal uit je gedachten getrokken. Buurmanlief heeft in zijn enthousiasme zijn drank, hij heeft waarschijnlijk genoeg gehad, omgestoten. Meteen schiet de menigte jou te hulp, en het ene doekje na het andere wordt je aangeboden. Ontstelt kijk je om je heen, en tot je genoegdoening krijgt zijn andere buur dezelfde aandacht als jij. Er wordt wat gelachen….Tja, wat moet je hier anders, toch? Of er wordt een mop verteld, of iemand weet een leuke anekdote, of er volgt weer een van de bekende gesprekken over een ander, of….. iemand is klungelig genoeg om zijn drank over jou net gewassen kleren te donderen.
Je haalt je schouders op. Zag de rest dit nu? Nee, niemand reageert dus het zal wel niet, iedereen is trouwens veel te veel met iets anders bezig om in de gaten te hebben dat jij in gedachten verzonken bent. Je hebt het sowieso tot een kunst verheven anderen niet te laten merken wat er daadwerkelijk in je omgaat, laat staan dat die lotgenoten zich ene fuck zouden interesseren wat er in je omgaat. Laten we wel even een ding uitsluiten…..je weet nooit wat een ander denkt. Je hebt wel vaak een vermoeden, een voorgevoel, een zesde zintuig, iets anders bovenwerelds wat je vermoeden tot een aan perfectie grenzende zekerheid over de waarheid laat komen, maar helemaal zeker weet je het nooit.
“En, wat doe jij vanavond?” Je kijkt op, draait je hoofd naar links en kijkt in de troebele ogen van je buurman… Even is het stil, op wat geschuifel van een kruk en de achtergrond muziek na, en je beraad jezelf over wat je zult gaan zeggen. Je staart weer voor je uit, neemt een hijs van je sigaret, neemt een slok van je bier, en met een aan elegantie grenzende beweging draai je jezelf naar links toe. Je kijkt je buurman aan, hij kijkt naar jou en even vraag je jezelf al het voorgaande weer af. Beseffende dat dit alleen maar gedachtespinsels zijn waar je toch nooit een antwoord op vind is er maar een oplossing. Dan antwoordt je resoluut datgene waar het de gehele middag eigenlijk al om draait en waar het de rest van de avond ook wel over zal gaan. “Weet je, ik denk dat ik de rest van de avond maar verder ga met barhangen”.
Tijn 16-12-06
Je zit er, reden onbekend, jij en zo velen. Hij bestelt er nog een voor de rest. De rest, wie of wat is nou de rest. Er wordt je wat gevraagd. Met een schok, anderen merken dit niet, wordt je losgerukt van je gedachten. Ja lekker, doe er nog maar een. De volgende is van mij. Weg ben je weer. Heeft wel iets, zo allemaal bij elkaar, niet thuis en toch een huiselijk gevoel. Alleen en toch samen……pffff, samen en toch moederziel alleen zul je bedoelen. Of werkt dat niet zo? Zit ik hier omdat ik gewoon even weg wilde? Gewoon even onder de mensen zijn. Heb de laatste tijd zat meegemaakt, lang genoeg burgerlijk tussen twee muren gezeten en heb even behoefte aan wat gezelschap, wat slappe klets, weer nieuwe mensen leren kennen?
Je onderarmen worden nat en met een ruk wordt je voor de tweede maal uit je gedachten getrokken. Buurmanlief heeft in zijn enthousiasme zijn drank, hij heeft waarschijnlijk genoeg gehad, omgestoten. Meteen schiet de menigte jou te hulp, en het ene doekje na het andere wordt je aangeboden. Ontstelt kijk je om je heen, en tot je genoegdoening krijgt zijn andere buur dezelfde aandacht als jij. Er wordt wat gelachen….Tja, wat moet je hier anders, toch? Of er wordt een mop verteld, of iemand weet een leuke anekdote, of er volgt weer een van de bekende gesprekken over een ander, of….. iemand is klungelig genoeg om zijn drank over jou net gewassen kleren te donderen.
Je haalt je schouders op. Zag de rest dit nu? Nee, niemand reageert dus het zal wel niet, iedereen is trouwens veel te veel met iets anders bezig om in de gaten te hebben dat jij in gedachten verzonken bent. Je hebt het sowieso tot een kunst verheven anderen niet te laten merken wat er daadwerkelijk in je omgaat, laat staan dat die lotgenoten zich ene fuck zouden interesseren wat er in je omgaat. Laten we wel even een ding uitsluiten…..je weet nooit wat een ander denkt. Je hebt wel vaak een vermoeden, een voorgevoel, een zesde zintuig, iets anders bovenwerelds wat je vermoeden tot een aan perfectie grenzende zekerheid over de waarheid laat komen, maar helemaal zeker weet je het nooit.
“En, wat doe jij vanavond?” Je kijkt op, draait je hoofd naar links en kijkt in de troebele ogen van je buurman… Even is het stil, op wat geschuifel van een kruk en de achtergrond muziek na, en je beraad jezelf over wat je zult gaan zeggen. Je staart weer voor je uit, neemt een hijs van je sigaret, neemt een slok van je bier, en met een aan elegantie grenzende beweging draai je jezelf naar links toe. Je kijkt je buurman aan, hij kijkt naar jou en even vraag je jezelf al het voorgaande weer af. Beseffende dat dit alleen maar gedachtespinsels zijn waar je toch nooit een antwoord op vind is er maar een oplossing. Dan antwoordt je resoluut datgene waar het de gehele middag eigenlijk al om draait en waar het de rest van de avond ook wel over zal gaan. “Weet je, ik denk dat ik de rest van de avond maar verder ga met barhangen”.
Tijn 16-12-06
zondag 2 september 2007
MOTORCROSS OF BRAKEN?????
Je staat op, loopt naar beneden, zet het koffieapparaat aan en pakt de krant van de mat. Slaperig als je bent frommel je de krant in je werktas en gaat verder met de normale ochtendrituelen. Je kent ze wel. Even snel onder de douche, tandjes poetsen, kleertjes aan, kopje koffie en hup, daar gaan we weer.
Een nieuwe dag is begonnen en we kunnen er weer vol tegenaan. Eenmaal op je werk aangekomen lees je even vluchtig over de koppen van de krant, de column van Jos passeert de revue en na je tweede kopje koffie van de dag begin je met je dagelijkse werkzaamheden. Om negen uur is het dan eindelijk zover. Het eerste moment van de dag dat je, als hardwerkende medeburger van dit prachtige verdraagzame land, op je gemak enkele zaken kunt gaan lezen die in de krant staan beschreven. Je oog valt op het gedeelte ingezonden. Heel veel mensen heeft het zeer aangegrepen dat voorschotten op rekeningen weer verhoogd zijn.
Je leest verder en komt bij het laatste artikel. En nu gebeurt het, en als u het niet erg vind ga ik heel even verder in de ikvorm. Wat schertst mijn verbazing… Een of andere natuur fetisjist vindt het blijkbaar noodzakelijk om al zijn gal over iedere motorsportliefhebber heen te spuwen. Ik heb nog nooit iemand een zodanige onverdraagzame reactie op papier zien braken, laat staan met de bewoordingen die deze persoon er op los laat. Mijn excuses voor andere natuurliefhebbers, ik ben er zelf ook een, en natuurbehoud staat bij mij ook hoog in het vaandel, maar om dan op deze manier mensen te kleineren en onderuit te halen ware zij een stel achterlijke debielen die lusjes achter elkaar aan racen gaat toch zeker te ver. Ik kan u een paar tips geven, een kleine les tot verdraagzaamheid en respect voor de medemens, al bent u het niet eens met hun hobby. Zoek zelf een hobby, ga postzegels verzamelen, ga een keer naar de hoeren, maak een lekkere boswandeling, ga fietsen, of nog beter, stap op de motor en scheur eens lekker over die zandpaden. Moet u eens kijken hoe dat oplucht! Wat wil ik hier mee zeggen? Losen-up, mijn heer, en toon eens wat meer respect in plaats van al deze wroeging, en u zult een stuk prettiger leven.
Met vriendelijke groet, Tijn
Abonneren op:
Posts (Atom)
