Titel
Goodbye my lover
Artiest
James Blunt
Vertaald door
Tim Declercq
Geplaatst op
woensdag 22 juni 2005
Download PDF
Download deze vertaling in PDF formaat
Origineel
Did I disappoint you or let you down?Should I be feeling guilty or let the judges frown?'Cause I saw the end before we'd begun,Yes I saw you were blinded and I knew I had won.So I took what's mine by eternal right.Took your soul out into the night.It may be over but it won't stop there,I am here for you if you'd only care.You touched my heart you touched my soul.You changed my life and all my goals.And love is blind and that I knew when,My heart was blinded by you.I've kissed your lips and held your head.Shared your dreams and shared your bed.I know you well, I know your smell.I've been addicted to you.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.I am a dreamer but when I wake,You can't break my spirit - it's my dreams you take.And as you move on, remember me,Remember us and all we used to beI've seen you cry, I've seen you smile.I've watched you sleeping for a while.I'd be the father of your child.I'd spend a lifetime with you.I know your fears and you know mine.We've had our doubts but now we're fine,And I love you, I swear that's true.I cannot live without you.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.And I still hold your hand in mine.In mine when I'm asleep.And I will bear my soul in time,When I'm kneeling at your feet.Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.I'm so hollow, baby, I'm so hollow.I'm so, I'm so, I'm so hollow.
Vertaling
Heb ik je teleurgesteld of je laten vallenZou ik me schuldig moeten voelen of de jury laten fronzenOmdat ik het einde al zag voordat we begonnenJa, ik zag dat je verblind was en ik wist dat ik gewonnen hadDus nam ik wat van mij is door het eeuwige rechtNam je ziel mee de nacht inMisschien is het voorbij, maar hier houdt het niet opIk ben hier voor jou, als je er iets om zou gevenJe raakte mijn hart en mijn ziel aanJij veranderde mijn leven en mijn doelenEn liefde is blind, en dat wist ik toenMijn hart verblind werd door jouIk heb je lippen gekust en je hoofd vastgehoudenJe dromen en je bed gedeeldIk ken je goed, ik ken je geurIk ben verslaafd aan jeVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijIk ben een dromer, maar als ik wakker benKun jij mijn geest niet breken - jij neemt mijn dromenEn terwijl je verder gaat, denk dan aan mijHerinner ons en alles wat we vroeger warenIk heb je zien huilen, ik heb je zien lachenIk heb je een tijdje zien slapenIk zou de vader van je kind kunnen zijnik zou mijn hele leven bij je geweest kunnen zijnIk ken je angsten en jij kent de mijneWe hebben onze twijfels gehad, maar nu gaat het goedEn ik houd van je, ik zweer dat dat waar isIk kan niet leven zonder jeVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijEn ik houd je hand nog steeds in de mijneIn de mijne als ik slaapEn ik zal mijn ziel de tijd indragenAls ik kniel aan je voetenVaarwel, mijn liefjeVaarwel, mijn vriendJij was de wareJij was de ware voor mijIk ben zo leeg, ik ben zo leegIk ben zo, ik ben zo, ik ben zo leeg
vrijdag 12 oktober 2007
HOUDEN VAN
Houden van is fijn….
Houden van doet pijn….
Houden van maakt vrolijk…..
Houden van maakt verdrietig…..
Houden van hemelt op…..
Houden van breekt af…..
Houden van heeft ups….
Houden van heeft downs….
Houden van werkt verhelderend….
Houden van maakt verward…..
Houden van is samen……
Houden van verscheurd…..
Als het voelt alsof er een bijl in je hart is geslagen……weet je dat je echt van iemand houd…
Het is de pijn in mijn hart, het verdriet, en de angst nog meer gekwetst te worden, dat je geen contact durft op te nemen…..terwijl je alleen maar wil zeggen…..mijn deur staat voor je open, laten we het met respect voor elkaar afsluiten….want houden van……wis je niet zomaar uit, dat zit diep, erg diep…..dat dien je een plaats te geven…anders blijft het voelen als een gemis…
Tijn….
Houden van is fijn….
Houden van doet pijn….
Houden van maakt vrolijk…..
Houden van maakt verdrietig…..
Houden van hemelt op…..
Houden van breekt af…..
Houden van heeft ups….
Houden van heeft downs….
Houden van werkt verhelderend….
Houden van maakt verward…..
Houden van is samen……
Houden van verscheurd…..
Als het voelt alsof er een bijl in je hart is geslagen……weet je dat je echt van iemand houd…
Het is de pijn in mijn hart, het verdriet, en de angst nog meer gekwetst te worden, dat je geen contact durft op te nemen…..terwijl je alleen maar wil zeggen…..mijn deur staat voor je open, laten we het met respect voor elkaar afsluiten….want houden van……wis je niet zomaar uit, dat zit diep, erg diep…..dat dien je een plaats te geven…anders blijft het voelen als een gemis…
Tijn….
dinsdag 2 oktober 2007
SADDAM
Er was eens een dictator, welke werd ontkroont.
Ze pakten hem bij zijn kladden, zo werd hij beloond.
Het was een nare man met veel op zijn geweten.
Zo zaaide hij angst en terreur, dood en verderf,
Verminking en ellende en complete massamoorden.
Dit alles in Irak, van het zuiden tot het noorden.
Niemand greep in en liet hem zomaar begaan.
Maar wat kan je dan ook doen daar in Irak,
Waar die zak van een dictator dagelijks vele zieltjes brak.
Ik weet hier wel wat op riep die eikel van een Bush.
En zo geschiede dat hij papa’s werk wel even af zou maken.
De machtige George zou Saddam wel even kraken.
Nu is de dictator gesneuveld, gewoon simpel en snel.
Een goed stuk touw om zijn nek en laat maar hangen, t werkt wel.
Nu rees bij mij al snel de vraag,
wie grijpt die klote George eens in zijn kraag?
Ook hij is een Saddam, maar dan in het groot.
Is hij zelf niet een grote terrorist over zijn eigen volk?
Zijn er al niet meer mensen dood dan toen met die grote stofwolk?
Ja, niet in een grote klap, het torentje valt.
Nee, langzaam en subtiel terwijl hij weer een land verknalt.
Zet onze twee dictators eens langs elkaar en wat valt op?
De een die leeft nog, de ander zojuist gesneuveld aan de strop.
Maar de ellende blijft, het is er zelfs niet beter op geworden.
Dagelijks sterven er meer mensen dan voorheen.
Toen Saddam nog aan de macht was, helemaal alleen.
Zijn de mensen nu beter af dan toen?
Ik weet het niet maar ze hadden wel te vreten en zat te doen.
En natuurlijk was er de angst voor het gezag,
maar je wist van tevoren wie er op de loer lag.
Gereed voor eenieder die zijn gezag ondermijnde.
Zijn terreur tot in de kleinste details verfijnde.
En nu is hij dood, simpel en snel.
Maar geloof ik dat allemaal wel?
Is het echt zo simpel als dat het wordt verteld?
Saddam’s nekje is afgekneld?Wie zal het zeggen in deze roerige tijd.
Ik weet wel dat de bewoners van Irak achterblijven in een eeuwige strijd.
En die Saddam is er maar gemakkelijk vanaf gekomen.
Die zweeft nu als eenzaam zieltje hoog boven de bomen.
En de mensen blijven zitten met nog meer angst.
Je weet alleen niet wie er op de loer ligt en daarvoor is men het bangst.
Want waar ontploft die bom met jou naam erop?
Is dat niet veel enger dan het risico van de strop?
Ik hoop met heel mijn hart voor de mensen in Irak,
Dat het nut heeft gehad dat Saddam zijn nekje brak.
Ga voor vrede en wederzijds respect,
Saddam deed dat niet en dat heeft hem genekt. Tijn 2007
Er was eens een dictator, welke werd ontkroont.
Ze pakten hem bij zijn kladden, zo werd hij beloond.
Het was een nare man met veel op zijn geweten.
Zo zaaide hij angst en terreur, dood en verderf,
Verminking en ellende en complete massamoorden.
Dit alles in Irak, van het zuiden tot het noorden.
Niemand greep in en liet hem zomaar begaan.
Maar wat kan je dan ook doen daar in Irak,
Waar die zak van een dictator dagelijks vele zieltjes brak.
Ik weet hier wel wat op riep die eikel van een Bush.
En zo geschiede dat hij papa’s werk wel even af zou maken.
De machtige George zou Saddam wel even kraken.
Nu is de dictator gesneuveld, gewoon simpel en snel.
Een goed stuk touw om zijn nek en laat maar hangen, t werkt wel.
Nu rees bij mij al snel de vraag,
wie grijpt die klote George eens in zijn kraag?
Ook hij is een Saddam, maar dan in het groot.
Is hij zelf niet een grote terrorist over zijn eigen volk?
Zijn er al niet meer mensen dood dan toen met die grote stofwolk?
Ja, niet in een grote klap, het torentje valt.
Nee, langzaam en subtiel terwijl hij weer een land verknalt.
Zet onze twee dictators eens langs elkaar en wat valt op?
De een die leeft nog, de ander zojuist gesneuveld aan de strop.
Maar de ellende blijft, het is er zelfs niet beter op geworden.
Dagelijks sterven er meer mensen dan voorheen.
Toen Saddam nog aan de macht was, helemaal alleen.
Zijn de mensen nu beter af dan toen?
Ik weet het niet maar ze hadden wel te vreten en zat te doen.
En natuurlijk was er de angst voor het gezag,
maar je wist van tevoren wie er op de loer lag.
Gereed voor eenieder die zijn gezag ondermijnde.
Zijn terreur tot in de kleinste details verfijnde.
En nu is hij dood, simpel en snel.
Maar geloof ik dat allemaal wel?
Is het echt zo simpel als dat het wordt verteld?
Saddam’s nekje is afgekneld?Wie zal het zeggen in deze roerige tijd.
Ik weet wel dat de bewoners van Irak achterblijven in een eeuwige strijd.
En die Saddam is er maar gemakkelijk vanaf gekomen.
Die zweeft nu als eenzaam zieltje hoog boven de bomen.
En de mensen blijven zitten met nog meer angst.
Je weet alleen niet wie er op de loer ligt en daarvoor is men het bangst.
Want waar ontploft die bom met jou naam erop?
Is dat niet veel enger dan het risico van de strop?
Ik hoop met heel mijn hart voor de mensen in Irak,
Dat het nut heeft gehad dat Saddam zijn nekje brak.
Ga voor vrede en wederzijds respect,
Saddam deed dat niet en dat heeft hem genekt. Tijn 2007
LEVENDE LEGENDE
Zondagmiddag omstreeks half drie in een willekeurige kroeg ergens in het prachtige ruige stoere Brabant. De kastelein heeft zojuist zijn deuren geopend voor eenieder die gaarne een heerlijke versnapering wil komen genieten en deze in alle rust dan ook tot zich te nemen in dit rustgevende etablissement. De eerste klanten, in deze kroeg ook wel inventaris genoemd in de vriendelijke zin van het woord wel te verstaan, hebben zich reeds laten neerstrijken op een van de vele krukken aan de nostalgische houten oude bar, de ellebogen vastgepind op de van zichzelf sprekende bavaria handdoekjes. Even voor de leek een klein stukje informatie. Hier is wel een complete krukkendans aan vooraf gegaan daar elke kruk zijn eigen hoogte heeft en ieder voor zich het liefst de ideale zithouding prefereert, wat volkomen begrijpelijk is want waar of niet, thuis gaat u toch ook in de makkelijkste stoel zitten? Nu is het langzaamaan een beetje traditie geworden dat op zondagmiddag er zo lang mogelijk word gewacht met het aanzetten van wat men in de volksmond noemt herrieding en ik moet u zeggen, binnenkomende in zo’n oase van algehele rust en alleen het geroezemoes van stemmen en de geluiden van de werkzaamheden van de kastelein hebben toch op een of andere manier zijn charmes.
Ineens draait iedereen zich om en het word muisstil. Allen hebben de blik gericht op de ingang van de kroeg, de deur zwaait open en er komt een man van middelbare leeftijd binnen. Zijn haar zit helemaal in de war en het lijkt net of hij rechtstreeks uit een orkaan is gewandeld en dit even vrolijk komt vertellen onder het genot van een drankje. Langzaam begint het geroezemoes weer en een ieder is weer terug bij zijn of haar bezigheden. Zo ook ik, maar op de een of andere manier blijft deze persoon mijn gedachten toch bezighouden en ik besluit mijn nieuwsgierigheid niet onder stoelen of banken te steken. Na een korte rondvraag aan de bar ben ik al verscheidene zaken te weten gekomen en besef dat we hier met een echte Bourgondiër te maken hebben, een Brabantse wel te verstaan! Na enkele stevige glazen bier wordt de stilte langzaam onderbroken door gerammel van een stel dobbelstenen, een aantal klanten zijn begonnen met een spelletje uit vroegere datering, dobbelen genaamd. Dit duurt alles bij elkaar een klein half uurtje tot ineens een oerkreet het complete etablissement op zijn grondvesten doet trillen! “EEEEHHH VERRRREKTE HOERRRIGGGE….BIER EN VLUG ’N BIETJE!!! EN GOOIT US GAUW EEN MUZIEKSKE OP VERREKTE DOOIE!!!
Ik sta als aan de grond genageld en durf mij niet meer te bewegen, in een handomdraai is het gedaan met de rust. Muziek knalt met zo’n enorme hevigheid uit de speakers dat mijn trommelvliezen me al een fax aan het sturen zijn dat ze per direct ontslag nemen, glazen en ramen staan te trillen en de lambrisering verliest de kalk waar zij aan vastgenageld zit. In een flits zie ik iets op mij afkomen en duik naar beneden. Met een enorm geratel dalen een kleine tweehonderd pistache nootjes neer aan mijn kant van de bar. Actie is reactie en dit word dus beloond met dezelfde actie met dit verschil dat men vergeet de bak vast te houden. Bier, ijsblokjes, viltjes, een hoed, kledingstukken, klompen vol met bier verwijten links en rechts over en weer, sjaal om, hoed op paraplu in de hand bak ijs in de nek, glas bier vol terug in het gezicht van de eerste gooier, een tuinslang gaat naar buiten, mensen in kletsnatte kleding, glasgerinkel, nog meer klompen, en ondertussen die snoeiharde muziek! Dobbelstenen kaarten, je kunt het niet zo gek bedenken of het vliegt wel door de lucht. Een kleine drie uur later een harde knal en de voordeur van dit eens zo rustige kroegje slaat dicht!
Tinus has left the building!! Maar ik zeg u, en voor diegene die dit ooit hebben meegemaakt is dit zeer herkenbaar, zoals hij is er maar een en hij bezorgt u gegarandeerd een onvergetelijke zondagmiddag dus mocht u ooit in de buurt zijn, loop even binnen en maak kennis met deze levende legende, en last but not least, een vakman in zijn beroep, de rust zichzelf en wilt u ooit een muurtje gemetseld hebben schroom dan niet om hem te vragen!!! M.S. 2006
Zondagmiddag omstreeks half drie in een willekeurige kroeg ergens in het prachtige ruige stoere Brabant. De kastelein heeft zojuist zijn deuren geopend voor eenieder die gaarne een heerlijke versnapering wil komen genieten en deze in alle rust dan ook tot zich te nemen in dit rustgevende etablissement. De eerste klanten, in deze kroeg ook wel inventaris genoemd in de vriendelijke zin van het woord wel te verstaan, hebben zich reeds laten neerstrijken op een van de vele krukken aan de nostalgische houten oude bar, de ellebogen vastgepind op de van zichzelf sprekende bavaria handdoekjes. Even voor de leek een klein stukje informatie. Hier is wel een complete krukkendans aan vooraf gegaan daar elke kruk zijn eigen hoogte heeft en ieder voor zich het liefst de ideale zithouding prefereert, wat volkomen begrijpelijk is want waar of niet, thuis gaat u toch ook in de makkelijkste stoel zitten? Nu is het langzaamaan een beetje traditie geworden dat op zondagmiddag er zo lang mogelijk word gewacht met het aanzetten van wat men in de volksmond noemt herrieding en ik moet u zeggen, binnenkomende in zo’n oase van algehele rust en alleen het geroezemoes van stemmen en de geluiden van de werkzaamheden van de kastelein hebben toch op een of andere manier zijn charmes.
Ineens draait iedereen zich om en het word muisstil. Allen hebben de blik gericht op de ingang van de kroeg, de deur zwaait open en er komt een man van middelbare leeftijd binnen. Zijn haar zit helemaal in de war en het lijkt net of hij rechtstreeks uit een orkaan is gewandeld en dit even vrolijk komt vertellen onder het genot van een drankje. Langzaam begint het geroezemoes weer en een ieder is weer terug bij zijn of haar bezigheden. Zo ook ik, maar op de een of andere manier blijft deze persoon mijn gedachten toch bezighouden en ik besluit mijn nieuwsgierigheid niet onder stoelen of banken te steken. Na een korte rondvraag aan de bar ben ik al verscheidene zaken te weten gekomen en besef dat we hier met een echte Bourgondiër te maken hebben, een Brabantse wel te verstaan! Na enkele stevige glazen bier wordt de stilte langzaam onderbroken door gerammel van een stel dobbelstenen, een aantal klanten zijn begonnen met een spelletje uit vroegere datering, dobbelen genaamd. Dit duurt alles bij elkaar een klein half uurtje tot ineens een oerkreet het complete etablissement op zijn grondvesten doet trillen! “EEEEHHH VERRRREKTE HOERRRIGGGE….BIER EN VLUG ’N BIETJE!!! EN GOOIT US GAUW EEN MUZIEKSKE OP VERREKTE DOOIE!!!
Ik sta als aan de grond genageld en durf mij niet meer te bewegen, in een handomdraai is het gedaan met de rust. Muziek knalt met zo’n enorme hevigheid uit de speakers dat mijn trommelvliezen me al een fax aan het sturen zijn dat ze per direct ontslag nemen, glazen en ramen staan te trillen en de lambrisering verliest de kalk waar zij aan vastgenageld zit. In een flits zie ik iets op mij afkomen en duik naar beneden. Met een enorm geratel dalen een kleine tweehonderd pistache nootjes neer aan mijn kant van de bar. Actie is reactie en dit word dus beloond met dezelfde actie met dit verschil dat men vergeet de bak vast te houden. Bier, ijsblokjes, viltjes, een hoed, kledingstukken, klompen vol met bier verwijten links en rechts over en weer, sjaal om, hoed op paraplu in de hand bak ijs in de nek, glas bier vol terug in het gezicht van de eerste gooier, een tuinslang gaat naar buiten, mensen in kletsnatte kleding, glasgerinkel, nog meer klompen, en ondertussen die snoeiharde muziek! Dobbelstenen kaarten, je kunt het niet zo gek bedenken of het vliegt wel door de lucht. Een kleine drie uur later een harde knal en de voordeur van dit eens zo rustige kroegje slaat dicht!
Tinus has left the building!! Maar ik zeg u, en voor diegene die dit ooit hebben meegemaakt is dit zeer herkenbaar, zoals hij is er maar een en hij bezorgt u gegarandeerd een onvergetelijke zondagmiddag dus mocht u ooit in de buurt zijn, loop even binnen en maak kennis met deze levende legende, en last but not least, een vakman in zijn beroep, de rust zichzelf en wilt u ooit een muurtje gemetseld hebben schroom dan niet om hem te vragen!!! M.S. 2006
EMOTIE
Vanmiddag dacht ik, laat ik mezelf eens lekker kietelen en toch nog eens een blik werpen in het prachtige onomstreden prisma vreemde woordenboek der Nederlandse taal vierde druk 1956 zodoende rust te kunnen vinden na mijn wel erg schokkende beleving betreffende het opzoeken van het woord telefoon. Zo gezegd zo gedaan en u mag er hier, al lezende, live getuige van zijn! Ik pak nu, tussen het typen door uiteraard, het boekje ter hand en sla een willekeurige bladzijde open om daar met een vluchtige blik een wederom willekeurig woord eruit te pikken en even kort toch doeltreffend samen met u te evalueren. Emotie!!!! = een psychische aandoening! Theoretisch gezien volkomen begrijpelijk toch? Nou heb ik het met u in een van mijn vorige verhalen al een keer gehad over mijn schoolcapaciteiten en wil hier dan ook nu niet op terug komen, maar denk even met me mee als u daar de behoefte toe hebt, en geloof me dat heeft u anders zat u nu niet al die onzin te lezen die ik met gracieuze bewegingen net een volleert ballerina op papier aan het samenvatten ben, je bent jong en aan het fietsen op je fietsje met hulpwieltjes. Plots breekt een van je hulpwieltjes af en je sodemietert vol met je gezicht tegen de plavuis. Kop kapot, janken als een klein kind, de wereld vergaat op dat moment want jij hebt pijn en dus mag iedereen met je meegenieten van jou misère, en terecht!
Want wanneer je op jonge leeftijd van je fiets afdondert en heel je kop openvalt vergaat de wereld ook! En wat gebeurt dan altijd dames en heren, en helaas maar waar ik vlak mezelf ook niet uit, dan komt er zo’n mevrouw of meneer en die zegt dan tegen je ”och kindje toch huil maar niet meer, want huilen is een emotie en emoties kun je uitschakelen, dus klim maar weer overeind, er is niks aan de hand verman of verwijf jezelf stap op die kutfiets en rij maar zonder dat extra stomme kuthulpwielleke verder, begrepen?” Hier schrik je als jong onbedorven en onwetend persoon zo van, laat staan dat je begrijpt waar die medemens het over heeft dat je spontaan stopt met huilen, op je fiets klimt, met een ernstig bloedende hoofdwond als een speer naar huis fietst, je fietsje in de door je moeder net opnieuw ingerichte plantenbak parkeert, naar binnen rent, een stoel pakt en het prisma vreemde woordenboek, daterend uit jou opa’s schooltijd, maar dat kan jij op dat moment niet weten, van de bovenste plank af rukt want wat bedoelde die mens nou in vredesnaam met emotie?
Je slaat de juiste bladzijde open, begint te lezen en het eerste wat je leest is dat je een psychische aandoening hebt, lekker hoor….. Kunt u samen met mij begrijpen wat dit voor een enorme impact heeft op iemand zijn of haar jonge leventje? Die zit daar op die grote mensen stoel hevig bloedend, pijn aan de kop en leest doodleuk dat hij, omdat hij huilt psychisch gestoord is! Hij laat het boekje vallen en grijpt naar zijn hoofd, voelt een bult nattigheid, kijkt naar zijn handen welke vol met bloed zitten, conclusie is snel getrokken, zijn hersentjes lopen uit de kop, dus paniek! Visioenen van grote oude statige gebouwen in bosrijke omgevingen met mensen in witte jassen flitsen aan hem of haar voorbij….Gelukkig weten u en ik dat dit zo niet verloopt want moeders of vaders zullen altijd eerst het hoofdje verbinden en die kleine nooit met vuile handjes aan de oude boeken van opa laten zitten want dat is nostalgie en die behoor je netjes en in ere te behouden. Nou ik zal u het volgende vertellen. Het is dat ik er op dit moment nog inspiratie uit kan halen en zodoende leuke, vind ik zelf in ieder geval, persiflages op papier mee kan zetten maar vanaf nu berg ik dit boekwerkje dermate ver uit de buurt van andere mensen op, hopende dat ik daarmee heel veel mensen weet te behoeden voor enorme teleurstellingen in hun leven en mocht ik ooit zelf gezegend worden met het vaderschap zal ik voordat deze koter is geboren dit duivelse boekwerk op een voor mij zeer rituele wijze verbranden teneinde mijn kroost te behoeden voor dezelfde angsten en pijnen die ik nu ervaar van dit boekwerk. Ik word, en durf dit bijna niet aan u te vertellen, er gewoon emotioneel van en het is dat ik niet geloof in die grote huizen met witte jassen in de bossen want dat was vroeger en wat toen bestond is nu geschiedenis en bestaat dus niet meer, en de beschrijving staat ook in een boekje uit 1956, maar toch, stel je voor……. M.S.
Vanmiddag dacht ik, laat ik mezelf eens lekker kietelen en toch nog eens een blik werpen in het prachtige onomstreden prisma vreemde woordenboek der Nederlandse taal vierde druk 1956 zodoende rust te kunnen vinden na mijn wel erg schokkende beleving betreffende het opzoeken van het woord telefoon. Zo gezegd zo gedaan en u mag er hier, al lezende, live getuige van zijn! Ik pak nu, tussen het typen door uiteraard, het boekje ter hand en sla een willekeurige bladzijde open om daar met een vluchtige blik een wederom willekeurig woord eruit te pikken en even kort toch doeltreffend samen met u te evalueren. Emotie!!!! = een psychische aandoening! Theoretisch gezien volkomen begrijpelijk toch? Nou heb ik het met u in een van mijn vorige verhalen al een keer gehad over mijn schoolcapaciteiten en wil hier dan ook nu niet op terug komen, maar denk even met me mee als u daar de behoefte toe hebt, en geloof me dat heeft u anders zat u nu niet al die onzin te lezen die ik met gracieuze bewegingen net een volleert ballerina op papier aan het samenvatten ben, je bent jong en aan het fietsen op je fietsje met hulpwieltjes. Plots breekt een van je hulpwieltjes af en je sodemietert vol met je gezicht tegen de plavuis. Kop kapot, janken als een klein kind, de wereld vergaat op dat moment want jij hebt pijn en dus mag iedereen met je meegenieten van jou misère, en terecht!
Want wanneer je op jonge leeftijd van je fiets afdondert en heel je kop openvalt vergaat de wereld ook! En wat gebeurt dan altijd dames en heren, en helaas maar waar ik vlak mezelf ook niet uit, dan komt er zo’n mevrouw of meneer en die zegt dan tegen je ”och kindje toch huil maar niet meer, want huilen is een emotie en emoties kun je uitschakelen, dus klim maar weer overeind, er is niks aan de hand verman of verwijf jezelf stap op die kutfiets en rij maar zonder dat extra stomme kuthulpwielleke verder, begrepen?” Hier schrik je als jong onbedorven en onwetend persoon zo van, laat staan dat je begrijpt waar die medemens het over heeft dat je spontaan stopt met huilen, op je fiets klimt, met een ernstig bloedende hoofdwond als een speer naar huis fietst, je fietsje in de door je moeder net opnieuw ingerichte plantenbak parkeert, naar binnen rent, een stoel pakt en het prisma vreemde woordenboek, daterend uit jou opa’s schooltijd, maar dat kan jij op dat moment niet weten, van de bovenste plank af rukt want wat bedoelde die mens nou in vredesnaam met emotie?
Je slaat de juiste bladzijde open, begint te lezen en het eerste wat je leest is dat je een psychische aandoening hebt, lekker hoor….. Kunt u samen met mij begrijpen wat dit voor een enorme impact heeft op iemand zijn of haar jonge leventje? Die zit daar op die grote mensen stoel hevig bloedend, pijn aan de kop en leest doodleuk dat hij, omdat hij huilt psychisch gestoord is! Hij laat het boekje vallen en grijpt naar zijn hoofd, voelt een bult nattigheid, kijkt naar zijn handen welke vol met bloed zitten, conclusie is snel getrokken, zijn hersentjes lopen uit de kop, dus paniek! Visioenen van grote oude statige gebouwen in bosrijke omgevingen met mensen in witte jassen flitsen aan hem of haar voorbij….Gelukkig weten u en ik dat dit zo niet verloopt want moeders of vaders zullen altijd eerst het hoofdje verbinden en die kleine nooit met vuile handjes aan de oude boeken van opa laten zitten want dat is nostalgie en die behoor je netjes en in ere te behouden. Nou ik zal u het volgende vertellen. Het is dat ik er op dit moment nog inspiratie uit kan halen en zodoende leuke, vind ik zelf in ieder geval, persiflages op papier mee kan zetten maar vanaf nu berg ik dit boekwerkje dermate ver uit de buurt van andere mensen op, hopende dat ik daarmee heel veel mensen weet te behoeden voor enorme teleurstellingen in hun leven en mocht ik ooit zelf gezegend worden met het vaderschap zal ik voordat deze koter is geboren dit duivelse boekwerk op een voor mij zeer rituele wijze verbranden teneinde mijn kroost te behoeden voor dezelfde angsten en pijnen die ik nu ervaar van dit boekwerk. Ik word, en durf dit bijna niet aan u te vertellen, er gewoon emotioneel van en het is dat ik niet geloof in die grote huizen met witte jassen in de bossen want dat was vroeger en wat toen bestond is nu geschiedenis en bestaat dus niet meer, en de beschrijving staat ook in een boekje uit 1956, maar toch, stel je voor……. M.S.
zondag 30 september 2007
GEVANGENE VAN MIJN EIGEN GEDACHTEN
Het is een regenachtige sombere dag. Asgrauwe wolken bepalen het luchtbeeld. De afgelopen vijf dagen heb ik mezelf weer eens volledig afgemat op het werk. Een laffe temperatuur, zwarte wolken en stormachtige windvlagen die zo nu en dan ook nog eens afgewisseld werden met zware regenval hebben haar tol geëist.Niet alleen fysiek voel ik mij gebroken. Ik kijk naar buiten. De trieste aanblik van mijn tuin heeft zich een plekje verworven in m’n blikveld, welke er voor zorgt dat er een gevoel van zware melancholische weemoedigheid naar de zomer zich meester maakt over mijn gedachtegang. Ik warm mijn handen aan een grote kop dampende koffie.De gonzende tinteling die door m’n vingertoppen heen trekt geven het gevoel dat ik net uit een zware sneeuwstorm komt gelopen, welke ik heb moeten doorstaan zonder handschoenen aan. Buiten is het ongeveer dertien graden, maar de aanblik van de tuin alleen al is voldoende om me te laten rillen van de kou. Waarom moet het toch van dit moedeloze kloteweer zijn? Ik wend mijn blik af van deze troosteloze vertoning der natuur en probeer mijn gedachten op een ander spoor te krijgen door de post uit de brievenbus te halen. Met de krant en enkele enveloppen in mijn hand, waaronder een blauwe van onze grote vriend de belasting, loop ik terug de kamer in. Ik kijk nog een keer op de thermostaat. Drieëntwintig graden, pffff….Nog steeds heb ik het koud. Zou ik ziek beginnen te worden? Misschien een griepje? Gaan we toch gewoon in de ziektewet met een maand eigen risico! Schijtzooi, werk je voor jezelf mag je niet eens meer ziek zijn tegenwoordig. Ja, het mag wel, alleen verdien je geen cent de eerste maand. Risico van het vak, ja natuurlijk! Ik plof met een zucht en een steun in mijn bank. De krant en de enveloppen steken nog steeds in mijn hand, maar ben me totaal niet bewust van wat er dan gebeurt.
Het kan goed maar luttele seconden zijn geweest, maar het zou me niets verbazen als ik tientallen minuten daar zo gezeten heb. Ik klap dicht. Mentaal en fysiek krijg ik ineens een zodanig enorme dreun dat alles, en ik bedoel letterlijk alles pijn doet. Alle spieren in mijn lichaam spannen zich, en ik krimp ineen. Mijn gedachten vliegen van hot naar her en terug, een film onthullend, welke geen enkele logische chronologe volgorde heeft en een innerlijke grote paniek maakt zich van mij meester. Verkrampt probeer ik te begrijpen, te beseffen wat er gebeurt. Maar hoe meer ik mijn best doe hoe pijnlijker het wordt. Tranen schieten in mijn ogen en het gevoel van angst maakt plaats voor wanhoop. Ik schiet vol, en kan niet langer, wil niet langer weerstand bieden aan mijn emoties. Warme tranen rollen over mijn wangen en snikkend komt het tot een ontlading van alle emoties die ik jaren lang weggemoffeld heb. Zoveel verdriet. Zoveel teleurstellingen, zoveel gevoel van eenzaamheid, zoveel gevoel van niet jezelf zijn, zoveel gevoel van leven voor anderen……. Mijn gehele levensgeschiedenis ontvouwt zich tussen mijn tranendal en dan wordt alles me duidelijk wat er de afgelopen maanden met me is gebeurt. Alle zorgen, al het verdriet, alle tegenslagen, alle mislukkingen zijn de opstap geweest naar wat ik nu onbewust met mezelf heb gedaan. Ik heb mijn masker afgezet, en de ontlading is groot. Zo ook het besef, want eindelijk kan ik verder.
Ik droog mijn tranen, snuit mijn neus en gooi wat koud water in mijn gezicht. Al ben ik nog hevig aangedaan, ik voel me opgelucht, zelfs bevrijd van het zwaarmoedige waar ik altijd mee rondgelopen heb. Bevrijd van alle negatieve gedachten die zich jarenlang hebben gemanifesteerd. Het is belangrijk dat iedereen mij leuk en aardig vind. Verhalen schrijven, Marco luisteren en genieten van de natuur zijn niet stoer. De onzekerheid in de liefde, bang om afgewezen te worden door een lieve vrouw. Altijd maar vrede willen sluiten met iedereen. Jezelf opzij zetten voor het gerief van anderen. Anderen nooit willen teleurstellen. Beloftes doen en afspraken maken en ze nooit nakomen. En mezelf zo goed voorliegen dat ik er zelf nog in geloof ook. Ik herken, en erken. Het begin is gemaakt, terug naar wie ik werkelijk ben en doen waar ik echt leuk vind en fijn vind om te doen. Ik voel de intensiteit en heb het gevoel dat ik gloei vanbinnen. Ik heb altijd geloofd in mezelf, weet dat ik een heel warm respectvol gevoelsmens ben met grote capaciteiten. Creatief en muzikaal. Zoals ieder mens gevormd in zijn jeugd tot wie ik nu ben, wel met alle prachtige eigenschappen nog steeds in me, die ik nooit helemaal weg heb kunnen stoppen. Als kind gekraakt door leeftijdsgenoten, want ik was anders. Had andere kleren aan, vond andere sporten dan voetbal leuker, sprak algemeen beschaaft Nederlands en niet dialect, en was de gehele dag een dromer in de klas. Begreep de lesstof niet goed. Ik was verlegen en bang. Werd ik niet achterna gezeten, pesten ze me wel. Een duw, een ruk aan je kleren, altijd als laatste uitgekozen worden tijdens sport, etc. Een vader die er bijna nooit was. Altijd maar werken, niet op de bouw maar boven in het land als salesmanager van scheepsmotoren. Heel veel op zakenreis, Amerika, India, noem maar op. Een andere basisschool waar ik wel volledig tot mijn recht kwam. Middelbare school waar het weer helemaal de andere kant op ging, ik hoorde er niet bij. Aanpassen maar. Echtscheiding van mijn ouders, Pa hield er een vrouw op na langs zijn huwelijk, fijn voorbeeld van je grootste voorbeeld tot dan toe, je stoere vader. Onzekerheid is troef, ben ik net als hem? “Je lijkt zoveel op je vader”, is een veelgehoorde kreet. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik besef mezelf dat ik al deze voorgaande dingen altijd geweten en geroepen heb. Toch bleef ik altijd maar in hetzelfde kringetje rondlopen, maakte dezelfde fouten. Ik schenk nog een kop koffie in voor mezelf terwijl mijn gedachten verder malen. Ik herken ineens zoveel facetten uit mijn leven. Waarom heeft dit allemaal zo moeten gebeuren? Ik was nog niet klaar om mijn verdriet en gemis te verwerken. Nog niet klaar om er iets mee te kunnen doen.
Nu ben ik wel zover. Mijn gehele korte leven tot nu toe is er een geweest van up en downs, net zoals ieder ander mens en ik heb ook niet het gevoel dat ik een volkomen vreemde ben geweest al die tijd. Mijn ware ik en mijn ware karakter is er altijd tussendoor gesluimerd, en de mensen die mij goed kennen en mij in hun hart hebben gesloten weten dat allang. Het allerbelangrijkste is dat ik nu weet wat ik moet doen om alles een plaats te geven zodat ik verder ga, op zoek naar mijn eigen geluk. Dit zal zeker niet zonder slag of stoot gaan maar kom maar op, ik ben er klaar voor. En mijn eerste geluk, daar ben ik al een heel eind naar op weg………
Ik ben niet langer gevangene van mijn eigen gedachten!
Tijn
Het is een regenachtige sombere dag. Asgrauwe wolken bepalen het luchtbeeld. De afgelopen vijf dagen heb ik mezelf weer eens volledig afgemat op het werk. Een laffe temperatuur, zwarte wolken en stormachtige windvlagen die zo nu en dan ook nog eens afgewisseld werden met zware regenval hebben haar tol geëist.Niet alleen fysiek voel ik mij gebroken. Ik kijk naar buiten. De trieste aanblik van mijn tuin heeft zich een plekje verworven in m’n blikveld, welke er voor zorgt dat er een gevoel van zware melancholische weemoedigheid naar de zomer zich meester maakt over mijn gedachtegang. Ik warm mijn handen aan een grote kop dampende koffie.De gonzende tinteling die door m’n vingertoppen heen trekt geven het gevoel dat ik net uit een zware sneeuwstorm komt gelopen, welke ik heb moeten doorstaan zonder handschoenen aan. Buiten is het ongeveer dertien graden, maar de aanblik van de tuin alleen al is voldoende om me te laten rillen van de kou. Waarom moet het toch van dit moedeloze kloteweer zijn? Ik wend mijn blik af van deze troosteloze vertoning der natuur en probeer mijn gedachten op een ander spoor te krijgen door de post uit de brievenbus te halen. Met de krant en enkele enveloppen in mijn hand, waaronder een blauwe van onze grote vriend de belasting, loop ik terug de kamer in. Ik kijk nog een keer op de thermostaat. Drieëntwintig graden, pffff….Nog steeds heb ik het koud. Zou ik ziek beginnen te worden? Misschien een griepje? Gaan we toch gewoon in de ziektewet met een maand eigen risico! Schijtzooi, werk je voor jezelf mag je niet eens meer ziek zijn tegenwoordig. Ja, het mag wel, alleen verdien je geen cent de eerste maand. Risico van het vak, ja natuurlijk! Ik plof met een zucht en een steun in mijn bank. De krant en de enveloppen steken nog steeds in mijn hand, maar ben me totaal niet bewust van wat er dan gebeurt.
Het kan goed maar luttele seconden zijn geweest, maar het zou me niets verbazen als ik tientallen minuten daar zo gezeten heb. Ik klap dicht. Mentaal en fysiek krijg ik ineens een zodanig enorme dreun dat alles, en ik bedoel letterlijk alles pijn doet. Alle spieren in mijn lichaam spannen zich, en ik krimp ineen. Mijn gedachten vliegen van hot naar her en terug, een film onthullend, welke geen enkele logische chronologe volgorde heeft en een innerlijke grote paniek maakt zich van mij meester. Verkrampt probeer ik te begrijpen, te beseffen wat er gebeurt. Maar hoe meer ik mijn best doe hoe pijnlijker het wordt. Tranen schieten in mijn ogen en het gevoel van angst maakt plaats voor wanhoop. Ik schiet vol, en kan niet langer, wil niet langer weerstand bieden aan mijn emoties. Warme tranen rollen over mijn wangen en snikkend komt het tot een ontlading van alle emoties die ik jaren lang weggemoffeld heb. Zoveel verdriet. Zoveel teleurstellingen, zoveel gevoel van eenzaamheid, zoveel gevoel van niet jezelf zijn, zoveel gevoel van leven voor anderen……. Mijn gehele levensgeschiedenis ontvouwt zich tussen mijn tranendal en dan wordt alles me duidelijk wat er de afgelopen maanden met me is gebeurt. Alle zorgen, al het verdriet, alle tegenslagen, alle mislukkingen zijn de opstap geweest naar wat ik nu onbewust met mezelf heb gedaan. Ik heb mijn masker afgezet, en de ontlading is groot. Zo ook het besef, want eindelijk kan ik verder.
Ik droog mijn tranen, snuit mijn neus en gooi wat koud water in mijn gezicht. Al ben ik nog hevig aangedaan, ik voel me opgelucht, zelfs bevrijd van het zwaarmoedige waar ik altijd mee rondgelopen heb. Bevrijd van alle negatieve gedachten die zich jarenlang hebben gemanifesteerd. Het is belangrijk dat iedereen mij leuk en aardig vind. Verhalen schrijven, Marco luisteren en genieten van de natuur zijn niet stoer. De onzekerheid in de liefde, bang om afgewezen te worden door een lieve vrouw. Altijd maar vrede willen sluiten met iedereen. Jezelf opzij zetten voor het gerief van anderen. Anderen nooit willen teleurstellen. Beloftes doen en afspraken maken en ze nooit nakomen. En mezelf zo goed voorliegen dat ik er zelf nog in geloof ook. Ik herken, en erken. Het begin is gemaakt, terug naar wie ik werkelijk ben en doen waar ik echt leuk vind en fijn vind om te doen. Ik voel de intensiteit en heb het gevoel dat ik gloei vanbinnen. Ik heb altijd geloofd in mezelf, weet dat ik een heel warm respectvol gevoelsmens ben met grote capaciteiten. Creatief en muzikaal. Zoals ieder mens gevormd in zijn jeugd tot wie ik nu ben, wel met alle prachtige eigenschappen nog steeds in me, die ik nooit helemaal weg heb kunnen stoppen. Als kind gekraakt door leeftijdsgenoten, want ik was anders. Had andere kleren aan, vond andere sporten dan voetbal leuker, sprak algemeen beschaaft Nederlands en niet dialect, en was de gehele dag een dromer in de klas. Begreep de lesstof niet goed. Ik was verlegen en bang. Werd ik niet achterna gezeten, pesten ze me wel. Een duw, een ruk aan je kleren, altijd als laatste uitgekozen worden tijdens sport, etc. Een vader die er bijna nooit was. Altijd maar werken, niet op de bouw maar boven in het land als salesmanager van scheepsmotoren. Heel veel op zakenreis, Amerika, India, noem maar op. Een andere basisschool waar ik wel volledig tot mijn recht kwam. Middelbare school waar het weer helemaal de andere kant op ging, ik hoorde er niet bij. Aanpassen maar. Echtscheiding van mijn ouders, Pa hield er een vrouw op na langs zijn huwelijk, fijn voorbeeld van je grootste voorbeeld tot dan toe, je stoere vader. Onzekerheid is troef, ben ik net als hem? “Je lijkt zoveel op je vader”, is een veelgehoorde kreet. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik besef mezelf dat ik al deze voorgaande dingen altijd geweten en geroepen heb. Toch bleef ik altijd maar in hetzelfde kringetje rondlopen, maakte dezelfde fouten. Ik schenk nog een kop koffie in voor mezelf terwijl mijn gedachten verder malen. Ik herken ineens zoveel facetten uit mijn leven. Waarom heeft dit allemaal zo moeten gebeuren? Ik was nog niet klaar om mijn verdriet en gemis te verwerken. Nog niet klaar om er iets mee te kunnen doen.
Nu ben ik wel zover. Mijn gehele korte leven tot nu toe is er een geweest van up en downs, net zoals ieder ander mens en ik heb ook niet het gevoel dat ik een volkomen vreemde ben geweest al die tijd. Mijn ware ik en mijn ware karakter is er altijd tussendoor gesluimerd, en de mensen die mij goed kennen en mij in hun hart hebben gesloten weten dat allang. Het allerbelangrijkste is dat ik nu weet wat ik moet doen om alles een plaats te geven zodat ik verder ga, op zoek naar mijn eigen geluk. Dit zal zeker niet zonder slag of stoot gaan maar kom maar op, ik ben er klaar voor. En mijn eerste geluk, daar ben ik al een heel eind naar op weg………
Ik ben niet langer gevangene van mijn eigen gedachten!
Tijn
zaterdag 29 september 2007
WARM
Diepe tegenstellingen, innige rust, innige onrust. Toehoren, luisteren. Kussen, zoenen. Vasthouden, omarmen. Denken, in gedachten verzonken. Toeval, geen toeval. Oppervlakkig, diep. Prettig, intens. Loslaten, vasthouden. Masker op, masker af. Afstand, dichtbij. Alleen, samen, samen, alleen.
Warm, vriendschap of relatie, beiden mogen hierin verdrinken, opgaan in het speciale, het bijna bovenwereldse van dit gegeven. Zonder woorden begrijpen maar er niks van snappen. Alles gewoon voelen, er elk moment van genieten, daar waar anderen allang afhaken. Volledig overgeven aan de emotie, alle maskers in de doffe aarde laten ploffen. Een steunpilaar voor elkaar, impulsief en zonder dwang, de gedachte het moet is nooit ter sprake gekomen. Een enkele blik versmeltend in elkaar, wetende wat deze betekent, een fladderende gedachte, opgevangen en beantwoord.
Lente, zomer, herfst, winter, allen even warm, al is het buiten kil, warm van binnen. Niet direct en toch altijd, sluimerend op de achtergrond in de gedachten aanwezig. Een enkele melodie van een lied op de radio, ervoor zorgende dat de gedachten weer even afdwalen.
Warm, vriendschap of relatie, beiden mogen hierin verdrinken en dit koesteren, wetende dat wat er is iets unieks is.Begrijpen maar niet snappen, het voelt goed, het hoort zo te zijn, apart, wel fijn. Intens samen toch alleen, intens alleen, toch samen. Geef de strijd maar op om te zoeken naar een verklaring, hoe of waarom. Vriendschap of een relatie kan je raken, dieper en harder dan je vaak verwacht.
Warm, het gevoel dat je een ander geeft, het gevoel dat een ander jou geeft. Het gevoel dat je een fijn mens bent, het gevoel dat je iets betekent, het gevoel dat je speciaal bent. Het gevoel dat je iets kunt betekenen voor een ander. Warm is een emotie welke zich pas openbaart als je jezelf openstelt voor iemand anders.
Natuurlijk is er verschil tussen warmte binnen een vriendschap en warmte binnen een relatie.
Maar los daarvan blijft het een gegeven dat hoe dichter je bij iemand komt, hoe warmer het kan worden.
Blijf jezelf en verdrink niet in de smeltkroes die warm heet. Geniet gewoon van de warmte die je elkaar geeft.
Tijn
Abonneren op:
Posts (Atom)
